Abstract

Przedmiotem artykułu jest amplifikacja retoryczna, kształtująca narrację parabolicznego utworu Reymonta pt. Venus. Wirtuozeria formalna, organizująca dzieło, poświadcza epideiktyczny charakter retoryczności, służąc demonstrowaniu sprawności rzemiosła, erudycji i kunsztu pisarskiego, a zarazem wszystkiego tego, co kojarzyć się może z etosem autora. Amplifikację osiągnął Reymont przez zastosowanie pokaźnego repertuaru figur i tropów, uzyskując z ich użyciem artystyczną kompozycję oraz wytworność i okazałość stylu.