Abstract

Odgłos to dźwiękowa oznaka zjawisk somatycznych. Może być on rozumiany jako ekwiwalent określonego nurtu zachowań lub praktyk społecznych. Zazwyczaj stanowi marginalne tło potocznej audiosfery. Jednak odgłosy, dźwięki powstające niejako „przy okazji”, mogą mieć potencjał retoryczny. W artykule tym autor rozważa zagadnienie, w jaki sposób odgłos staje się figurą retoryczną. Przyjmując perspektywę literaturoznawczą, artykuł przenosi narzędzia retoryczne do refleksji nad dźwiękiem uobecnionym w tekście za pomocą zapisu lub ikonografii. W tekście zostały omówione przykłady wykorzystania odgłosów w charakterze ornamentu, toposu, tropu, polipatii jako chwytów narracyjnych czy gestów semiotycznych. Wprowadzenie do badań nad retoryką perspektywy dźwiękowej, w tym audioantropologii, pozwala wyznaczyć nowy interdyscyplinarny obszar badań nad figurami retorycznymi.