Abstract

Usytuowanie ewangelicznego tekstu J 8,1-11 na pograniczu kultury oralnej i jej upiśmiennienia oraz kontekstu semickiego i greckiego warunkuje silną ewokatywność, dialogiczność, personalizm i wyakcentowanie odniesień społecznych. Eufonia przynależy tu do perswazyjnej strategii peryferycznej, pełni funkcję konatywną, implikuje proces obserwacji, zaangażowania, wzmacnia wrażliwość na komunikaty. Sensoryka, uwidaczniająca się w odniesieniach do zmysłu wzroku, słuchu, dotyku, doświadczeń kinetycznych, wpływa m.in. na zmianę systemu wartości, a także dokonuje przetasowania przynależności. Intertekstualność pozwala na dotarcie do istoty postrzegania jednego z kluczowych zagadnień perykopy: prawa oraz otwiera obiorcę na przyszłe wydarzenia, które tekst sugeruje.