Metoda odwróconej klasy to jedno z narzędzi tzw. nauczania hybrydowego ( blended learning). Zakłada korzystanie z interaktywnych, zróżnicowanych treści dostępnych online oraz zespołową pracę podczas zajęć. Artykuł przedstawia podstawowe założenia metody, kategorie zagadnień, które warto uwzględnić przy planowaniu pracy tą metodą oraz efekty kształcenia, które udało się uzyskać w kształceniu dziennikarzy na kierunku filologia polska. Wydaje się, że wykorzystanie tej metody, nadal niepowszechnej w kształceniu akademickim, ma swoje ważne uzasadnienia szczególnie dla uczenia (i uczenia się) retoryki.

The concept of the text is built on several grounds: on the one hand, I am interested in the phenomenon of the beginning of the text, the rhetorical and pragmalinguistic potential of the introduction. On the other hand - literary correspondence, due to the above-average poetic talent of male and female authors, escapes the codified rules of epistolography. The matter becomes even more complicated (and, I think, more attractive) when we consider that from Szymborska's correspondence with Herbert and Barańczak emerge portraits of friendship, intimacy - and the public and private worlds intermingle, and with the intimacy, the greater closeness of the relationship, the question of escape from convention also arises. The perspective taken is micro-situational and as such relates to the different strategies of starting a letter, characteristic of these three writers. It allows us to point out what winning the favor of the recipient is all about, how it connects to the construction of the writer's identity, to the repetitive bonding activity.

Artykuł przedstawia sposoby konstruowania opowieści o państwie zawarte w magazynach wiadomości telewizji publicznej w czasie pandemii. Sięgnięcie po koncepcję R. Waksmunda o kradzieży baśni pozwala na ujawnienie związków między oboma porządkami wypowiedzi na wielu poziomach: konstrukcji świata przedstawionego, kreacji bohaterów, motywów, ujęć narracyjnych, rozwiązań fabularnych. Odniesienie się do baśni eksponuje także funkcjonalność repetycji – mechanizmu immanentnie wpisanego w ten gatunek, ujawniającego się na wielu poziomach retorycznej organizacji tekstu (na poziomie inwencji, dyspozycji czy elokucji).