Celem tekstu jest eksploracja kontekstu retorycznego narracji medialnych dotyczących wykorzystania seksualnego na przykładzie skandalu Kącki–Rogaska oraz opracowanie rekomendacji dla twórców tego typu wypowiedzi. Przeprowadzono analizę ramowania w ujęciu retorycznym, koncentrując się na triadzie retorycznej i zapisach prawno-terminologicznych. Materiał badawczy stanowiło 166 wypowiedzi medialnych w mediach społecznościowych, będących bezpośrednią reakcją na ujawniony skandal, a więc takich, w których sposoby argumentacji zostały zastosowane w określonym kontekście. Zidentyfikowano narracje dotyczące czynu, osoby zgłaszającej krzywdę i osoby obwinionej. Najczęściej stosowano czyn jako oś narracji. Eksplorowano również rozpoznane ramy interpretacyjne, wśród których najczęstsze to „przemocy” i „molestowanie”, do opisu czynu. Osoby pokrzywdzone opisywano jako „ofiary” lub „osoby skrzywdzone”, natomiast sprawców ukazywano w sposób zróżnicowany – od neutralnych po emocjonalne i stygmatyzujące określenia. Przeprowadzone badanie wskazuje na potrzebę odpowiedzialnego języka w mediach, który unika uproszczeń i automatyzmów językowych, konieczność kształtowania świadomości środowiska ludzi mediów na temat norm komunikacji, a także niezbędność norm w komunikowaniu, szczególnie gdy dotyczy ono sprawy tak wrażliwej jak wykorzystanie seksualne. Autorzy opracowali zestaw rekomendacji, wskazali na ramy nierekomendowane i takie, gdzie należy zachować ostrożność.