W artykule autor rekomenduje amerykańską prezydencką retorykę inauguracyjną (APRI) jako obiekt wieloaspektowych zainteresowań współczesnej edukacji akademickiej w zakresie komunikacji perswazyjnej. Kursy dotyczące tego typu oratorstwa ukazane zostały w kontekście dynamicznych przemian kształcenia wyższego w trzeciej dekadzie XXI stulecia. Zajęcia dotyczące APRI identyfikowane są jako rozwijające w szczególności biegłość komunikacyjną i obywatelską (w warunkach rewolucji technologicznej oraz żywiołowej transformacji medialnej). W tekście przedstawiono argumenty, iż teoretyczne i praktyczne studia and APRI mogą wzmocnić konstruktywny dialog w demokracjach liberalnych, ułatwiając odbudowę zaufania społecznego i pomnażając kapitał społeczny. Kształcenie dotyczące APRI może odpowiadać na istotne wyzwania, z którymi mierzy się szkolnictwo wyższe naszych czasów. Wśród nich wymienić należy: 1) umiędzynarodowienie akademii, 2) projektowanie edukacji partycypacyjnej, 3) integrację nauczania analogowego z digitalnym, 4) interdyscyplinarność programów edukacyjnych, 5) aktualizację poglądów na temat obiektywności oraz intersubiektywizacji poznania, 6) redefinicję oraz harmonizację celów kształcenia akademickiego.

Celem artykułu jest pogłębiona interpretacja poglądów Arthura Schopenhauera w odniesieniu do „sporu erystycznego”, postrzeganego przez filozofa jako najbardziej rozpowszechniona odmiana dyskusji. Lektura „Eristische Dialektik. Die Kunst Recht zu Behalten”, “Zur Logik und Dialektik” i „Die Welt als Wille und Vorstellung” pozwala stwierdzić, że według Schopenhauera spór powinien być przede wszystkim istotny poznawczo, co wymaga spełnienia przez interlokutorów warunków wstępnych, dotyczących wiedzy, uczciwości i rzetelności. Fundamentalną zasadą sztuki dyskusji jest właściwy dobór współdyskutantów i konsekwentne unikanie rozmów z każdym, kto dyskutować nie potrafi (o ile o wyborze interlokutora można decydować). W tekście wskazano, że Schopenhauer najprawdopodobniej traktował zasadę unikania rozmówców nieadekwatnych jako dyrektywę ogólną, odnoszącą się do wszelkich typów sporów. Ta interpretacja skutkuje pytaniem o możliwe aplikacje przywołanej zasady we współczesnych dyskursach liberalno-demokratycznych.