Celem niniejszego artykułu jest ukazanie, w jaki sposób branże zoologiczna i dogparentingowa w Polsce kształtują przyjęte w uzusie społecznym normy retoryczne dotyczące śmierci i pochówku psów, komunikując się z ich opiekunami za pośrednictwem artykułów poradnikowych publikowanych w przestrzeni internetowej. Biorąc pod uwagę perswazyjną funkcję analizowanych tekstów, stanowiących narzędzie content marketingu, a także rolę nowych mediów w kształtowaniu świadomości użytkowników Internetu, z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, iż wpływają one na zmiany postaw, przekonań i zachowań komunikacyjnych uczestników dogparentingowego dyskursu – oczywiście pomimo oporu czy sceptycyzmu użytkowników języka polskiego przyzwyczajonych do tradycyjnych dychotomii: kultura-natura, człowiek-zwierzę, uczucia-instynkt.