W tym interdyscyplinarnym artykule autorka podejmuje zagadnienie stresu mówców spowodowanego wystąpieniem publicznym, proponuje spojrzenie na prozdrowotną wartość kształcenia retorycznego w świetle teorii salutogenezy Aarona Antonovsky’ego oraz doradza stosowanie modelu salutogenetycznego w metodyce pracy nauczyciela retoryki. Autorka twierdzi, że odpowiednio zaprojektowane kształcenie oratorskie wpływa na rozwój silnego poczucia koherencji u osób uczących się sztuki wymowy. Trzy składniki tego konstruktu, czyli poczucie zrozumiałości, poczucie zaradności i poczucie sensowności, działając razem, pomagają człowiekowi zachować zdrowie w konfrontacji ze stresorami – i wszystkie mogą być rozwijane poprzez naukę retoryki. W oparciu o koncepcję Antonovsky’ego zostały tutaj sformułowane trzy cele psychologiczne w dydaktyce retoryki – świadome dążenie do nich adeptów/adeptek tej sztuki powinno zwiększać ich zasoby odpornościowe.