Większość badań nad relacjami retoryki i lingwistyki uwzględnia przede wszystkim perspektywę treści, tj. nakładające się obszary tematyczne obu dyscyplin jako podstawę badań interdyscyplinarnych z ich udziałem. W artykule przyjęto natomiast perspektywę form połączenia między dyscyplinami. Przedmiotem badania są głównie mikroformy połączeń między dyscyplinami, widoczne w konkretnych tekstach, ujęte na tle takich makroform, jak m.in. interdyscyplinarność. Proponowany model pokazuje szersze zagadnienie łączliwości retoryki z innymi dyscyplinami, interesujące w kontekście często nierównego poziomu wykształcenia formalnego badaczy w dyscyplinach, które łączą: jedną nabywają bowiem formalnie, w procesie studiów, drugą – zazwyczaj retorykę – nieformalnie, w procesie własnego dokształcania akademickiego. W artykule została zaadaptowana taksonomia Blooma (1956), dotycząca sposobów osiągania celów poznawczych w trakcie uczenia się, w omawianym wypadku dotyczącego interdyscyplinarnego ujmowania omawianych zagadnień. Dzięki niej, wykorzystując fragmenty konkretnych tekstów, można uzyskać wgląd w proces łączenia retoryki z lingwistyką z perspektywy samych autorów podejmujących badania interdyscyplinarne.