Niniejszy artykuł przedstawia analizę retoryki prezydenta Richarda Nixona wobec kryzysu naftowego na przykładzie orędzia do narodu wygłoszonego 7 listopada 1973 roku. W ramach określonych przez Theodore’a Otto Windta, Jra, oraz Denise Bostdorff i Donalda O’Rourke’a, autorka opisuje kontekst retoryczny przemówienia, analizuje go pod kątem cech przypisywanych retoryce kryzysu i ocenia jego odbiór społeczny.