W artykule analizuje się trzy audycje radiowe poświęcone różnym konfliktom zbrojnym z odmiennych przedziałów czasowych, wykorzystując koncepcje gęstej i rzadkiej reprezentacji w kontekście retoryki dźwiękowej. Przedmiotem badania jest sposób dźwiękowego opowiadania o wojnie, w tym dźwiękowe środki wyrazu. Analiza ujawnia wspólne cechy audycji: powtórzenia, kakofonię i operowanie niskimi częstotliwościami, które wzmacniają przekaz emocjonalny i materialny audycji, kształtując ich estetykę i semantykę. Ponadto artykuł uwzględnia zróżnicowanie czasowe analizowanych audycji oraz ich wpływ na zastosowane środki retoryczne.