W artykule przedstawiono założenia, przebieg i efekty rozwijających kompetencje retoryczne zajęć skierowanych do studentów dziennikarstwa. Punktem wyjścia był paradygmat narracyjny Waltera Fishera, który może być wykorzystany zarówno w analizie, jak i tworzeniu własnych narracji. Posłużył on jako rama do omówienia zjawiska teorii spiskowych. W ramach zajęć studenci wypełniali ankiety badające ich stosunek do tego typu narracji, tworzyli własne teksty narracyjne, a także analizowali je w oparciu o zaproponowane kryteria. Artykuł przedstawia wnioski z kolejnych etapów tego doświadczenia dydaktycznego, by podkreślić jego zalety, a także potencjalne zastrzeżenia, jako narzędzia rozwijającego umiejętności krytycznego myślenia, twórczego pisania oraz refleksji nad obecnością narracji spiskowych w przestrzeni medialnej.

W artykule przedstawiono wyniki analizy ponad 300 polskich memów dotyczących pandemii SARS-CoV-2 z lat 2020-2021. Celem badania było określenie, w jaki sposób memy – traktowane jako nośniki perswazji – narzucają odbiorcom interpretację faktów. Wyróżnienie czterech typów bohaterów: Ofiary, Prześladowcy, Wybawcy i Głupca pozwoliło określić, jakie grupy społeczne obsadzane są w poszczególnych rolach. Role te wraz z odpowiadającymi im typowymi scenariuszami ewokowały narracje, które mogły wywoływać określone opinie i emocje na temat pandemii i związanych z nią zachowań czy decyzji.

W artykule poddano analizie polskie dzienniki i tygodniki traktujące o śmierci prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza i wydarzeniach z nią związanych. Oglądu materiału prasowego dokonano z perspektywy miejsc strategicznych w tekście prasowym, co pozwoliło ustalić strategie przedstawiania wydarzeń przez różne tytuły, sposób portretowania zmarłego, stopień emocjonalności oraz wskazać elementy retoryki nienawiści w przekazach prasowych. Właściwe analizy zostały poprzedzone obserwacjami dotyczącymi języka agresji i śmierci w mediach.

W okresie Polski Ludowej (oraz Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej) sposób komentowania aktualnych zdarzeń przez czasopisma społeczno-kulturalne był sprawdzianem politycznej poprawności, do której były one zmuszane przez ówczesne władze. Świadectwem tego są numery specjalne związane z kultem Józefa Stalina wydane przez wiele czasopism, między innymi „Odrodzenie” (1944–1950), „Kuźnicę” (1945–1950) czy „Odrę” (1945–1950). Z powodu ingerencji cenzorskich teksty ukazujące się w druku nierzadko, jak w przypadku katowickiej „Odry” były diametralnie różne w stosunku do wersji pierwotnych. W artykule przedstawiono strategię redaktorów próbujących ominąć cenzurę, przede wszystkim na przykładzie tego czasopisma. Z perspektywy retorycznej można zaobserwować między innymi rozpaczliwe próby utrzymania wiarygodności redakcji, poprzez działania w obszarze inwencji, między innymi wybór elementów sygnalizujących czytelnikowi nieprzezroczystość i obcość dyskursu władzy.