Celem artykułu jest pogłębiona interpretacja poglądów Arthura Schopenhauera w odniesieniu do „sporu erystycznego”, postrzeganego przez filozofa jako najbardziej rozpowszechniona odmiana dyskusji. Lektura „Eristische Dialektik. Die Kunst Recht zu Behalten”, “Zur Logik und Dialektik” i „Die Welt als Wille und Vorstellung” pozwala stwierdzić, że według Schopenhauera spór powinien być przede wszystkim istotny poznawczo, co wymaga spełnienia przez interlokutorów warunków wstępnych, dotyczących wiedzy, uczciwości i rzetelności. Fundamentalną zasadą sztuki dyskusji jest właściwy dobór współdyskutantów i konsekwentne unikanie rozmów z każdym, kto dyskutować nie potrafi (o ile o wyborze interlokutora można decydować). W tekście wskazano, że Schopenhauer najprawdopodobniej traktował zasadę unikania rozmówców nieadekwatnych jako dyrektywę ogólną, odnoszącą się do wszelkich typów sporów. Ta interpretacja skutkuje pytaniem o możliwe aplikacje przywołanej zasady we współczesnych dyskursach liberalno-demokratycznych.

Opracowanie mieści się w nurcie badań dotyczących współczesnej propagandy. W badaniach wykorzystano podejście krytycznych studiów nad dyskursem oraz model zorganizowanej komunikacji perswazyjnej do analizy kategorii dyskursu stosowanych w przekazach telewizyjnego programu informacyjnego „Wiadomości” TVP 1 (w 2015 i 2019 roku). Dzięki analizie makrostruktur dyskursu określono strukturę tematyczną, w której dominuje polityka. Analiza mikrostruktur wykazała, że formy strategicznej komunikacji jednostronnej – perswazji – dominowały w przekazach „Wiadomości” w 2015 roku, formy niekonsensualnej komunikacji – propagandy – znalazły zaś szerokie zastosowanie w 2019 roku.

This article will interpret Cratos, a mythic character and rhetorical personification present in the works of Hesiod and Aeschylus, as a multilayered and metaphoric figure of cognition, defining him in reference to the hypothesis of the origin of language and culture advanced by Eric Gans’s Generative Anthropology. Cratos was a violent oppressor of Prometheus, involved in provoking a crisis among both gods and humanity. This faithful and ruthless performer of the will of Zeus is viewed here as representing one of the deeper cognitive layers of mythological transfer, that is, as a representation of deferred, but always and anywhere prevalent intra-specific violence, the fundamental source and testimony of crisis in human societies.

Artykuł stanowi próbę odtworzenia sposobów adaptacji tradycyjnych środków retorycznych przez nadawców serwisów plotkarskich w Polsce. Na podstawie analizy literatury przedmiotu, szablonów graficznych portali oraz wybranych newsów zostają wydobyte powtarzalne działania komunikacyjne i charakterystyczne elementy stylistyczne, które pozwalają autorom przyciągać oraz podtrzymywać uwagę czytelników, dzięki czemu osiągane są zamierzone cele komunikacyjne i biznesowe. Z dotychczasowych badań wynika, że – poza lingwistycznymi i wizualnymi środkami wpływu – na odbiór newsów plotkarskich w istotny sposób oddziałuje również społeczna praktyka plotkowania, która obniża uważność odbiorców i zmienia ich oczekiwania względem prawdziwości przedstawianych wiadomości.

Aggressive rhetoric in Croatian political discourse became particularly prominent during the parliamentary election in 2015. A deep polarization of society yielded a new political option, one of the strongest since the beginning of Croatian independence in 1990. After the great election success, MOST got the opportunity to form the new Croatian Government either with HDZ or SDP, the two most influential parties in Croatia. This situation caused enormous tension in the postelection period and consequently intensified the politicians’ aggressive rhetoric. The aim of this study is to describe, interpret and explicate linguistic and rhetorical devices which contributed to the aggressiveness, and ultimately conclude which of the political options listed above is the most aggressive.

Taking a cognitive lexical semantics perspective, the article introduces the concept of conceptual silencing as a rhetorical tool. Understood as a process of conceptual dissolution of meaning to offer a more coarse-grained sense of an expression, conceptual silencing is demonstrated to have a potential rhetorical value in that it allows for more opaque reproduction of ideology. From a cognitive linguistic standpoint, the process of conceptual silencing hinges upon a polysemous nature of a lexical item and boils down to triggering a given sense of a given lexical item in a given context. To illustrate the workings of conceptual silencing, the article reports on a case study of the lexical item Europe in the Guardian press discourse. It is demonstrated that the ultimate effect of conceptual silencing is silencing the ‘European Union’ senses under the guise of the lexical item Europe.

The standards and practices in journalism that best serve democratic deliberation remain a matter of intense scrutiny in the digital age. The United States has a long history of journalists exposing self-interested behaviors of political or corporate elites with investigative journalism. With online media, journalistic practices encompass fact-checking against a variety of sources, and countering the claims of other journalists from competing outlets. This article aims at delimiting the rhetorical properties of an emerging genre of YouTube counter-journalism. The study reports on a rhetorical and eristic analysis of the main patterns of countering in a sample of videos posted on YouTube on the subject of the US presidential campaign in spring 2020. The analysis reveals some ways in which YouTube journalists break down the dominant media narratives and present counterclaims and critiques, which is usually accompanied by fact-checking, showcasing evidence and providing alternative explanations or counterarguments. However, counter-journalism is not free from eristic devices that may misrepresent political issues for the subscribers.

Mediatyzacja doświadczenia religijnego przejawia się w stosowaniu wielu kodów semiotycznych. Zjawisko to, określane mianem multimodalności, omawiam na przykładzie vloga „Mocno stronniczy” zakonników – Adama Szustaka i Tomasza Nowaka. W cyklu tym wykorzystywane są rozmaite kody jako narzędzie perswazji, m.in. werbalny, graficzny, dźwiękowy i obrazowy. Zwiększają one retoryczną wartość przekazu, ponieważ służą nawiązaniu kontaktu z audytorium i zaangażowaniu go intelektualnie oraz emocjonalnie, a także tworzeniu etosu mówców.

Rhetoricians have long realized that crises are, in part, the product of audience perception and therefore rhetorical choice. In this article I will demonstrate that the speech that Swedish climate activist Greta Thunberg gave at the 2019 United Nations Climate Action Summit employs presence to not only transcend her own person, but time itself, and presents climate catastrophe as a future present that should be avoided at all cost.

The paper uses the rhetorical lenses to examine a neo-slave narrative The Book of Negroes by Lawrence Hill. The exploration of emotive, ethical, and political dimensions of the text allows the author to demonstrate its emotional and moral effects, deriving within the triad author-text-reader. The article particularly highlights gendered aspects of bondage, which have been traditionally marginalized. The female protagonist and the message that her story conveys prompt the readers to assume a position on the subject of slavery which transcends the story as such and condemns the legal institution of human chattel enslavement in all its representation.

Rather than resist slavery directly, the narrative world of Benito Cereno disperses the rejection of tyranny through the intricate construction of subject-object relations, the situational context, Benito Cereno’s stifled, semi-articulated statements, the imagery of the narrative and its complex narrative structure. Through silences, multiple viewpoints, innuendos, refusal to solve certain issues definitely while being explicit about this indeterminacy, Melville’s narrative not only inscribes itself in the Romantic questioning of historiography, but also gestures towards postmodernist inconclusiveness and the writerly text in which the reader is invited to be its co-author who fills out the gaps and silences with their own interpretation.

This article aims to investigate narrative reports based on the use of reported speech frames from a pragmatic-cognitive perspective. As rhetorical means of image creation and (de)legitimisation, they are frequently employed to represent utterances that constitute integral elements of short narratives incorporated into American presidential speeches. This paper’s main objective is to propose an original taxonomy of sayers, namely speakers of words reported (Halliday 1981, 1985; Vandelanotte 2006) in political discourse and to investigate their potential for self- and other-presentation and (de)legitimisation of one’s stance, actions and decisions. The data used for illustrative purposes comprise extracts from Barack Obama’s speeches delivered during his presidency (2009 and 2016) and have been selected from a bigger corpus of 125 presidential speeches by three American presidents: Barack Obama, Bill Clinton and John F. Kennedy. Findings in this study indicate that specific sayer types have greater potential for effective image formation and contribute to (de)legitimisation of events.

The article explores Dara Horn’s novel The World to Come as an expression of the trauma of Jewish-American community related to its experiences of anti-Semitism in the Soviet Union, in the American army, of communist involvement and threats of modern terrorism. These issues are built into a complex narrative of family relationships, mixing fictional characters with historical figures. The analysis demonstrates how Horn’s textual strategies of silence and darkness represent the cultural trauma.

The article considers the poetry of Objectivist poet Charles Reznikoff as informed by the frequent use of rhetoric of silence. The analysis is two-fold: first, it explains the two theoretical key terms, sincerity and objectification, as distinct features of the Objectivist verse, which are crucial in the thematic framework of the analysis, and, second, it gives examples of the practical use thereof by Reznikoff, who is viewed as the poet-witness.

This paper explores how Jennifer Chow’s The 228 Legacy (2013) recaptures the buried hi/stories of the 228 Massacre with a trauma narrative about Silk’s deep-kept secrets. It first delineates the evolution of trauma theory and trauma fiction highlighting the significance of articulating trauma and its relevance in healing, hi/storytelling and identity construction. This demarcation shall frame a critical lens to illustrate how Chow innovates distinct insulated narratives on the protagonists to mimic intergenerational ramifications of trauma in the Lu family, to represent their psychological healing and to express the association between silence-breaking, remembering and identity construction. This critical endeavor will also demonstrate that Silk’ story of survival promises the survival of hi/story. Thus, the novel proper not only portrays the traumatic impact, a nightmarish “legacy,” of 228 but also renders Silk’s trauma narrative as the “legacy” to connect with Taiwanese heritage and construct Taiwanese American identities. Given Chow’s innovative form and unique themes about trauma and Taiwanese American diaspora, the article situates her novel in the emerging Taiwanese American literature, Asian American literature, contemporary American diasporic literature and trauma fiction.

The present paper offers a subjective overview of approaches to affect. Research on affect accelerated in the last two decades within several disciplines, in response to different concerns and research questions, energized by new research in psychology and, more recently, neuroscience. But while affect studies scholars agree that emotions, amplified by the media, course through all social relations and electrify our entire bodies, scholars attracted to specific clusters of theories have little to say to each other. To remedy this situation, I attempt to bridge several seemingly incompatible strands of research on affects in psychology, cultural studies, and media studies, in order to bring out commonalities and patterns that may prove useful for reading literature and other cultural artifacts. Defining affects, I refer to the practice of tuning musical instruments to a specific pitch as an analogy for the way affects resonate from the macro to the micro levels of social life.

The essay discusses rhetoric and multiple functions of silence as a means of remembering and forgetting in Domnica Radulescu’s novel Country of Red Azaleas as a typical example of exile fiction. Silence in the novel is presented as a blocker of traumatic memory transmission and expresses the untranslatability of trauma. Silence also becomes constitutive in the formation of characters’ new identity based on forgetting. The essay analyzes other forms of non-verbal/silent memory, such as memory of places and sensory memories and emphasizes their social and political dimension.

This article investigates the discursive production of “the silent majority” as a collective subject of Right-wing politics in the context of free speech controversies on U.S. college campuses. The discussion that follows examines the way the populist rhetoric, reified in the speech/silence dichotomy, focalizes partisan dissent and resentment and seeks to restore the nation’s past glory that was allegedly lost to political correctness and identity politics.

Despite Mary Deshazer’s affirmation that “living with cancer has become the topic of our times” (2005, 1), some cancers are still covered by a blanket of secrecy. This paper discusses Susan Gubar’s and Eve Ensler’s autopathographies about gynecological cancer in relation to silence. It explores their discussion of the possibility of finding words for their illness and their reflection about the unspeakability of the sick female body, concluding that they construct silence as undesirable and ineffective.

Głównym celem badawczym niniejszego opracowania jest określenie roli oraz standardów stosowności w kompetencji komunikacyjnej. Celem szczegółowym artykułu jest ustalenie tego, co określa stosowność – czym jest i po czym poznać, że ktoś zachowuje się stosownie w określonej sytuacji komunikacyjnej. Przedstawiony tu artykuł ma charakter przeglądowy. W wyniku przeprowadzonej analizy treści literatury przedmiotu z zakresu kompetencji komunikacyjnej, stosowności oraz grzeczności usystematyzowano kluczowe dla podjętego tematu pojęcia, określono rolę stosowności w kompetencji komunikacyjnej oraz przedstawiono standardy stosowności, potwierdzające posiadaną kompetencję komunikacyjną.

Artykuł dotyczy zastosowania przenośni w artykułach prasowych o charakterze polemicznym, w których ten środek stylistyczny użyty jest do sparafrazowania poglądów, będących przedmiotem polemiki. Metaforyczne sformułowania prowadzą do interpretacji, w której osoba głosząca dany pogląd jawi się jako niekompetentna lub ograniczona, przez co stanowią one naruszenie „twarzy” tej osoby i wprowadzają do argumentacji element nacechowany negatywnie. W pracy przedstawiono pogląd, iż pośredni i implicytny charakter komunikatu ma kluczowe znaczenie w spełnieniu tej funkcji.

Artykuł stanowi pierwsze w języku polskim omówienie „materialistycznej teorii retoryki” i „teorii ideografów” sformułowanych w latach 80. przez Michaela Calvina McGee. Streszczam w nim podstawowe założenia powyższych teorii, a na przykładzie ideografów ‹rodzina› i ‹tradycyjne wartości› pokazuję, w jaki sposób teorie McGee mogą być przydatne przy badaniu języka współczesnej polityki w Polsce.

Artykuł poświęcony jest analizie tekstów odredakcyjnych, zamieszczonych w pierwszych numerach nowo powstałych gazet i czasopism. Koncentracja na retoryce początku w polskiej prasie XX i XXI wieku pozwala wyodrębnić kilka zasadniczych mechanizmów, które porządkują przeanalizowany materiał. Niezależnie od czasu, w którym pojawia się tytuł, proponowanej tematyki czy założonej periodyczności, retoryka prasowego rozpoczynania bazuje na obietnicy poprawy sytuacji. Istotą proponowanych narracji, zawartych w pierwszych tekstach odredakcyjnych, jest rama interpretacyjna: medium stanowi remedium na bolączki czasu, w którym powstaje.

Przedstawiana w tym artykule analiza nie stanowi standardowego opisu omówień prac naukowych, zwanych recenzjami, lecz ukazuje je w nietypowym ujęciu od strony aptum – wedle klasycznych zasad retoryki. Analiza ta obejmuje zarówno poziom tekstowy (inventio, dispositio, elocutio) oraz komunikacyjny, jak też uwarunkowania kontekstowe i konsytuacyjne – w celu wykazania perswazyjnego charakteru analizowanych recenzji, ze szczególnym uwzględnieniem właściwego retoryce, podwójnego odbiorcy perswazji: prymarnego i sekundarnego.

Głównym celem artykułu jest zwrócenie uwagi na grzecznościowe bariery komunikacyjne występujące w kontaktach osób młodych z seniorami. Autorka przywołuje przykłady zachowań, które przez młodych nadawców są traktowane jako uprzejme, natomiast przez osoby starsze mogą być interpretowane jako niegrzeczne, obraźliwe. Drugi cel polega na wprowadzeniu terminu srebrna grzeczność.

Autor omawia zjawisko grzeczności jako strategii komunikacyjnej stosowanej w social sellingu przez podmioty zainteresowane korzystaniem z portali społecznościowych w celu docierania do jak najszerszego grona potencjalnych klientów. Materiał badawczy stanowią posty opublikowane przez Ewę Chodakowską na portalu Instagram na przełomie 2019 i 2020 roku. Analiza łączy narzędzia tradycyjnej retoryki z badaniami językowymi strategii marketingowych w mediach społecznościowych.

Strony firmowe na portalach społecznościowych są miejscem utrzymywania kontaktu, wyrażania emocji oraz wymiany informacji między ich administratorami a klientami. Niejednokrotnie grzeczność – charakterystyczna dla wpisów formułowanych przez firmę – zostaje przeciwstawiona roszczeniowości, irytacji czy wręcz agresji wyrażanej przez niezadowolonych klientów. Analiza kolejnych aktów komunikacji oraz strategii, jakie przyjmuje firma, by odpowiednio zareagować na krytykę ze strony internautów, zachowując przy tym reputację oraz kreując swój pozytywny wizerunek, jest przedmiotem rozważań w niniejszym artykule.

Autor artykułu analizuje jeden z najsławniejszych romansów świata antycznego pt. Opowieść o Leukippe i Klejtofoncie pióra Achilleusa Tatiosa z Aleksandrii. Ukazuje różne okoliczności akcji (śmiertelne niebezpieczeństwa, niezwykłe zdarzenia, tortury, katastrofy morskie, porwania przez piratów i rozbójników, prowokacje), jakich doświadczają tytułowi bohaterowie, i w tym kontekście przedstawia zachowanie Leukippe i Klejtofonta względem innych postaci, które przeciwstawiają się ich miłości. Ważną rolę w kreacjach pary kochanków odgrywa sztuka retoryki, która oddziałuje na ich sposób mówienia. Artykuł stanowi próbę zarówno opisu charakterystycznych cech stylu Achilleusa Tatiosa, jak również objaśnienia techniki, w jakiej stworzył on fabułę swojej powieści.

Celem niniejszego artykułu jest analiza retoryczna współczesnego teatru improwizowanego. Oś, wokół której osadzone są rozważania, to elementy charakterystyczne dla tradycyjnej budowy mowy oratorskiej oraz dla strategii jej wygłaszania. Badanie opiera się na opracowanej przez Agnieszkę Budzyńską-Dacę metodzie, na którą składa się opis czterech wymiarów gatunku. Podstawowe założenie współczesnych retorycznych studiów genologicznych (ang. Rhetorical Genre Studies, RGS), czyli uznanie gatunku za działanie społeczne, umożliwia spojrzenie na improwizację jako na dwupodmiotowe zdarzenie, wewnątrz którego tworzony jest kod o określonych celach. Krytyka oparta jest więc na kluczowych aspektach: celu, audytorium i działania. W tej perspektywie analiza gatunkowa skupia się na sytuacji retorycznej oraz jej kontekście. Materiał badawczy stanowią dwa przedstawienia w formacie reprezentatywnym dla impro – Haroldzie.

Przedmiotem analizy retorycznej uczyniono silnie skonwencjonalizowane akty językowej grzeczności, jakimi są publiczne przeprosiny. Materiał badawczy stanowią przeprosiny pisemne, formułowane w Internecie. Analiza okoliczności, celów i sposobów werbalizowania publicznych przeprosin pokazuje, że są one częściej chwytem perswazyjnym, aktem strategicznym, nastawionym na uzyskanie określonych korzyści albo wyeliminowanie negatywnych skutków zagrażających podmiotowi w wyniku zrobienia czegoś, co zostało negatywnie ocenione albo naruszyło czyjeś prawa, niż aktem wynikającym z autentycznej skruchy.

Celem artykułu jest analiza porównawcza twórczości literackiej i publicystycznej Herty Müller oraz jej recepcji w odniesieniu do retoryki niegrzeczności. W krótkim studium badawczym zostały poddane analizie jej wybrane utwory literackie oraz eseje. W pierwszej kolejności autor zajął się kwestią wielokulturowości, a następnie elementami retorycznymi w tekstach Müller. W analizie zostały krótko przedstawione różnice między dwoma narodami oraz językami, czyli między niemieckim a rumuńskim. Artykuł porusza także kwestię technik manipulacji stosowanych przez dyktaturę oraz perswazyjną siłę języka.

This paper is focused on the contextual use of the term “whataboutism” in contemporary American politics, specifically in the language of political news commentary. After tracking the word’s emergence in political discourse, some analysis of the term’s recent use in examples of commentary articles is done to explore what the term means as a rhetorical device that structures political conversations in the media and shapes political identities in the public sphere. Overall, “whataboutism” is found to be part of an asymmetrical media ecosystem polarizing the American electorate, and one of the rhetorical tools systematically used in maintaining political group divisions. How “whataboutism” is deployed in  political discourse and then grappled with or normalized by journalists is emblematic of trends in American journalistic discourse after the election results of 2016, and the term’s newfound prevalence is illustrative of the degree to which American identities have become politically tribalized.

This paper discusses the visual encodings of non-normativities in the selected K-pop music videos and seeks to establish them within the aesthetic of gendered desirability that deviates from what is considered a social norm in South Korean culture. The first part presents a short history and current boundaries of Korean pop music and the construct of gender and its (inter)relation with sex and rhetoric of desire are discussed. The next section maps out the changes in the understanding of normativity and the concept of queerness. The final part of the paper relates the theories and practices of non-normative identities to the visualities from post-2007 K-pop music videos, using examples to illustrate and contextualize them. The authors focus on the representations of masculinities and show how selected texts can be read as spaces of liminality defying normative cultural and social rules.

The analysis of the archival documents illustrates that speechwriting in the George H. W. Bush White House was decentralized and responsibility for crafting Bush Senior’s State of the Unions (SOTUs) was diffused among a team of different writers each year. George H. W. Bush would not use his SOTUs as an opportunity to assert his legislative leadership. The preferred structure of Bush Senior’s SOTU was a thematic, not a programmatic speech. The study concludes that a speechwriting process that fails to balance the ceremonial and deliberative aspects of the SOTU undermines the president’s opportunity to assert his legislative leadership.

The article compares the formats of the final presidential debates in the latest elections in Poland between Andrzej Duda and Bronisław Komorowski (2015) and in the Czech Republic between Jiří Drahoš and Miloš Zeman (2018). The purpose of this comparison based on rhetorical genre criticism was to check whether and how the analyzed media events fit into the genre pattern of the debate. The Polish and the Czech formats were compared with respect to the interaction rules, elements of time and space, as well as the way of moderating and asking questions during the debate. The result of this comparison was the indication of the direction of genre hybridization of pre-election television debates in the last elections in Poland and the Czech Republic.

The concept of black boyhood has always been marked with negative associations. American media usually portray black boys as a potential threat. Rather than focusing on their future, they treat black boyhood as an experience “in the now,” failing to consider the historical context of African American communities. Thus, they create a monolithic picture of young black men, which highlights only their faults. This way of imagining black boyhood has inspired African American authors and illustrators to talk back and join the national debate. Their picture books reject the public rhetoric of crisis and replace it with a new black narrative, which reconstructs the black male identity. The aim of this article is to analyze selected images of black boyhood included in the books, as well as to compare them with the message of today’s media.

Radio and television broadcasters accuse climate scientists of “promoting a global warming hoax”, recommending that they be “named and fi red, drawn and quartered” (Rush Limbaugh); commit “hara kiri” (Glenn Beck); and be “publicly flogged” (Mark Morano). Conservative media are crucial in promoting climate skepticism. Likewise, climate skepticism resonates well with white middle-class men. But why does the middle class continue to support “radical” positions? This article focuses on Anti-Intellectualism to explain why climate skeptic rhetoric resonates with “Middle American Radicals” (MARS).

This article examines Chaim Zhitlowsky’s (1865-1943) use of the “internal” Jewish space of the Yiddish press to critique the American melting pot and present his alternative “internationalist” model. He also attempted to raise the consciousness of immigrant Jews by analyzing the reasons for their failure to embrace what he defined as “progressive nationalism.” His application of Eastern European autonomist ideas to the American context offers a provocative critique of cosmopolitan tendencies in progressive politics, in Jewish circles and beyond.

This article identifies and analyzes a rhetorical pattern in the Algerian negotiator Hamdan Khodja’s responses to the French occupation of Algeria in 1830. In his book The Mirror, published by a Parisian editor in 1833, Khodja sophistically and obliquely builds anticolonial critique on expressions of sympathy and identification with France, a manoeuver that makes him appear relevant. Speaking from an ethical vantage point that is shared by the French reader, Khodja’s criticism becomes credible and influential. In other words, Khodja’s appreciative judgments permit him to attack the opponent from within enemy lines: his argument is grounded in his opponent’s ethical pretentions. By the same token, Khodja displays that the inhabitants of Algiers that he represents are morally and culturally mature; they are not the uncivilized masses that colonial discourse will often have them look like. By carefully decontextualizing Khodja’s anticolonial tract, and reading it not just as a historical document but also as an articulation of personal themes and desires, as well as sympathy for the colonizer, the study contributes to our understanding of early anticolonial expression as more intricate and heterogeneous than it would appear when studied from a purely politico-historical or rhetorical perspective.

W artykule poddano analizie polskie dzienniki i tygodniki traktujące o śmierci prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza i wydarzeniach z nią związanych. Oglądu materiału prasowego dokonano z perspektywy miejsc strategicznych w tekście prasowym, co pozwoliło ustalić strategie przedstawiania wydarzeń przez różne tytuły, sposób portretowania zmarłego, stopień emocjonalności oraz wskazać elementy retoryki nienawiści w przekazach prasowych. Właściwe analizy zostały poprzedzone obserwacjami dotyczącymi języka agresji i śmierci w mediach.

A highly visual social media platform such as Instagram is incorporated by many companies in their marketing communications strategies to advertise their products and services employing digital visual rhetoric. The purpose of this study is to extend the current understanding of visual framing strategies, sentiment, and product presentation modality in the multicultural context by examining social media practices of influencers belonging to two cultural backgrounds, namely the United Kingdom of Great Britain and the United Arab Emirates. Using content analysis, this study reveals visual rhetorical strategies practiced by Instagram influencers that can equip digital marketing practitioners with effective devices of persuasion. The study provides a useful contribution to the theory of digital visual rhetoric.

The paper examines man’s involvement in the communication process. While elucidating communication one needs to take into account the subjective factors which condition its existence. The article particularly highlights the personal dimension of human existence and an integrated action of his powers thanks to which man constitutes the subject and motive for all forms of communication activity. The basic types of communication are affected by virtue of a relation to human powers: intellective-cognitive and volitive-emotive. Yet, it is persuasive communication that, methodologically ordered within the framework of rhetoric, seems to fully recognize the communication determinants characteristic of man’s nature. The progressing technicization of the media also needs to be perceived through an integrated personalistic perspective accepting the subjective determinants of man participating in the communication process.

W niniejszym artykule przebadano niemieckojęzyczną broszurę propagandową, wydaną w roku 1943 przez Centralne Wydawnictwo Narodowo-Socjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej. Broszura nosi tytuł: Masowy mord w lesie katyńskim. Sprawozdanie oparte na faktach. Celem analizy jest stwierdzenie, czy i w jaki sposób wspomniana broszura realizuje wytyczne propagandowe, wyznaczone przez Ministerstwo Oświecenia Narodowego i Propagandy Rzeszy (PROMI) także w odniesieniu do sposobu przedstawiania i propagandowego wykorzystania faktu znalezienia w Lesie Katyńskim masowych grobów, w których zostali pochowani zamordowani przez NKWD polscy oficerowie, jeńcy sowieccy, więzieni w obozie w Starobielsku. Zagadnienie przebadano na tle istotnych dla analizy wydarzeń historycznych. Analizie materiałowej, retorycznej i językoznawczej poddano wybrane fragmenty tekstu broszury, które zawierają środki propagandowo-perswazyjne. Stwierdzono, iż badany tekst nosi wszelkie cechy tekstu propagandowego, typowego dla okresu, miejsca i celu, jaki miał realizować w ramach działań, prowadzonych przez PROMI. Wybrane do analizy fragmenty zostały przetłumaczone na język polski.

This paper offers a review and analysis of speeches delivered by President George W. Bush in the aftermath of the terrorist attacks of September 11th, 2001. Bush’s motivations, goals, and persuasive strategies are discussed in detail in the following study, with consideration for the cultural and political contexts of American oratory and the idiosyncratic features of the Republican as a public speaker. The characteristics of Bush's 9/11 communication acts are then compared with Franklin D. Roosevelt's Pearl Harbor speech in order to analyze the differences between the two politicians' rhetorical modi operandi as well as the changing political environment of the U.S.

Niniejszy artykuł dotyczy analizy i porównania środków retorycznych zawartych w oficjalnych oświadczeniach publikowanych w latach 2016-2019 przez strony zaangażowane w konflikt jemeński, który stanowi arenę rywalizacji politycznej, militarnej i gospodarczej między dwoma mocarstwami regionalnymi: Królestwem Arabii Saudyjskiej i Islamską Republiką Iranu. Zaprezentowane badania wskazują, że zarówno koalicja zbrojna pod przywództwem Arabii Saudyjskiej, jak i rebelianci jemeńscy wykorzystują rozgrywające się wydarzenia do budowy swojego pozytywnego wizerunku i potępienia przeciwnika. Zasadniczą rolę w tym kontekście odgrywają odpowiednie środki retoryczne kształtujące emocjonalny charakter przekazu wpływający na opinię publiczną i jej poparcie dla danej strony konfliktu.

On the example of the ethically controversial photographs made by Zbigniew Zielonacki from the public trial and execution of Arthur Greiser, the Nazi deputy in the Wartheland, the author demonstrates the visuality of local memory at the intersection of the narrative and non-narrative, private and public, individual and collective sphere. The photographs have become an inherent element of Poznań inhabitants’ memory of World War II and its outcomes, although they did not fit any of the emerging main war narratives.

Artykuł przedstawia strategie opisu miejsc przyjęte w listach do mężów przez kobiety z kręgu XVIII-wiecznych Radziwiłłów: Franciszkę Urszulę z Wiśniowieckich, Magdalenę z Czapskich oraz Anielę z Miączyńskich. Analiza skupia się na takim charakterze opisów miejsc, który zbliża nadawczynie do uzyskania określonego celu: zmotywowania męża do szybszego powrotu do domu (czyli Nieświeża w przypadku Franciszki Urszuli i Białej w przypadku Magdaleny oraz Anieli). Miejsca te zostają skategoryzowane według pełnionej funkcji. Autorka dowodzi, że skupienie uwagi na opisach miejsc – kategoriach nieanalizowanych dotychczas przez pryzmat funkcji perswazyjnej – okazuje się wzbogacające dla badań nad listem jako formą wysoce zretoryzowaną.

Celem artykułu jest zdefiniowanie pewnego typu argumentacji, rzadko opisywanego do tej pory zarówno w polskiej, jak i zagranicznej literaturze z zakresu teorii argumentacji, a przez to usystematyzowanie problematyki badań nad zabiegami semantycznymi w argumentacji. Analiza, jak modyfikacja znaczenia może wpływać na moc argumentacji skłania do wyróżnienia nowego typu argumentacji – argumentacji semantycznej. Przeanalizowane zostaną też pojęcia definicji perswazyjnej i klasyfikacji oraz sposoby ich aplikacji w formułowaniu argumentu. Zaproponowana tutaj definicja argumentacji semantycznej może rodzić pewne problemy, typowe przy wprowadzaniu nowego pojęcia, dlatego druga część pracy jest poświęcona kwestiom związanym z zaproponowanym kształtem definicji. Podanie definicji jest niezbędne do dalszych badań nad argumentacją semantyczną, jej typologią i oceną poprawności.

In 2018 Mickey Mouse, an iconic brand hero of Disney, celebrated the 90th birthday anniversary in the National Film Archive – Audio-Visual Institute (Pol. FINA) in Warsaw, Poland. By this occasion, the global corporation positioned itself in the local public domain as a social agent through cooperation with the mentioned national institution. The glocalisation strategy has been reflected in the PR activities and has found its visual form in specific PR tools. The paper aims to analyse this case study as the exemplification of a successful implementation of organisational aesthetics in the public realm. The paper analyses the global organization’s visual communication practice in the local framework.

Wprowadzenie elementów retoryki do systemowego nauczania w szkole podstawowej i ponadpodstawowej odpowiada na potrzeby kształcenia ucznia jako rozumnego i aktywnego uczestnika komunikacji międzyludzkiej. Przysparza jednak problemów wynikających z kwestii teoretycznych i rozwiązań praktycznych. Nauczyciele, korzystając z podręczników, napotykają trudności, związane z definiowaniem zjawisk, wyborem tematu mowy, z podaniem uczniowi wzoru wypowiedzi oraz ze specyfiką ewaluacji, a także wynikające z powiązania tematyki przemówienia z wątkiem czy bohaterem literackim. W artykule omówiono powyższe problemy, bazując na podręcznikach szkolnych, opublikowanych po wejściu w życie nowej podstawy programowej w 2017 roku.