Materiał badawczy stanowią wybrane fragmenty epistolografii Alojzego Felińskiego, poety tworzącego na przełomie XVIII i XIX wieku. Do analizy wybrano korespondencję, którą poeta prowadził z Michałem Wyszkowskim, Adamem Jerzym Czartoryskim oraz Janem i Walerią Tarnowskimi, a także Franciszkiem Rudzkim. Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na wartość dóbr materialnych w życiu Felińskiego; w badaniu poddano obserwacji poetycki rodzaj argumentowania, z jednej strony charakterystyczny dla prezentowanego twórcy, z drugiej zaś – często pośrednio – ujawniający stosunek poety wobec pieniędzy. Autorka, biorąc pod uwagę kontekst historyczny oraz biograficzny, a także perswazyjność wypowiedzi wołyńskiego poety, próbuje wyjaśnić, na czym polega zdroworozsądkowe myślenie Felińskiego zarówno o pieniądzach, jak i materialnych dobrach.

Nasze czasy charakteryzuje szybka ewolucja środków i sposobów komunikacji. Za sprawą internetu pojawiają się (i znikają) gatunki perswazyjnych tekstów użytkowych. Do nich zaliczam komunikaty namawiające do odblokowania reklam. Celem nadawcy tychże komunikatów jest przekonanie internauty do zrezygnowania, przynajmniej w przypadku danej strony internetowej, z tzw. Adblocka (nazwa pochodzi od najpopularniejszego tego typu oprogramowania AdBlock), gdyż dzięki wyświetlanym reklamom serwis zarabia pieniądze. W artykule analizuję korpus 50 tego typu przykładów, głównie polskojęzycznych, używając aparatu badawczego retoryki. Na tej podstawie omawiam cechy gatunkowe oraz wyróżniające się strategie argumentacyjne, które – jak wynika z analizy – można rozmieścić w układzie wyznaczonym przez dwie osie: potencjalnych strat lub zysków oraz sprawczości, którą może się cechować nadawca lub odbiorca. W rezultacie przedstawiam obraz współczesnych komunikatów namawiających do odblokowania reklam w internecie.

Kampanie społeczne służą nagłaśnianiu treści ważnych społecznie, stanowią również narzędzie nakłaniania odbiorców do przekazywania środków finansowych na konto wybranego podmiotu. Celem artykułu jest wskazanie środków perswazyjnych wykorzystywanych w kampanii 1% przeprowadzonych w Polsce. Autorka omawia współdziałanie językowych i wizualnych narzędzi perswazji, koncentrując się na środkach służących wywoływaniu emocji (m.in. dychotomiczny podział świata, wyrazy nacechowane, kontrast, typ bohatera, praca kamery, gra konwencjami). Sposób wykorzystania tych narzędzi pokazuje na wybranych przykładach: kampanii Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę (2014), Fundacji WWF Polska (2012) oraz Fundacji Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową (2019).

Celem artykułu jest zaprezentowanie w praktyce jednej z metod krytyki retorycznej: metody motywu fantazjowania. Została ona zaprojektowana przede wszystkim z myślą o analizowaniu narracji tworzonych grupowo (w obrębie „wspólnot retorycznych”), w toku interakcji społecznych. Przedmiotem analizy są budowane w mediach społecznościowych narracje o „epidemii odry” na Mazowszu w listopadzie 2018 roku. Materiał zaczerpnięto głównie z grup w mediach społecznościowych, których twórcami i adresatami są mieszkańcy Pruszkowa, Grodziska, Brwinowa i okolicznych miejscowości. W narracjach tych wyodrębniono „motywy fantazjowania” i postarano się zrekonstruować różne „retoryczne wizje” (na przykład „tylko ciemnogród nie szczepi dzieci”, „szczepionka nie chroni przed zachorowaniem”, „odrę najlepiej jest po prostu przechorować”). Motywy i retoryczne wizje z dyskursu lokalnego porównano następnie z dyskursem na poziomie narodowym i globalnym. Wnioski dotyczą perswazyjnej skuteczności retorycznych wizji.

W artykule skupiam się na emblematycznych przedstawieniach Długu i Kredytu – dwóch pojęć wzajemnie się warunkujących. Wskazuję środki retoryczne (m.in. elementy niewerbalne sytuacji retorycznej, takie jak gest, mimika, strój) zastosowane w słownoobrazowej kompozycji Cesarego Ripy (Ikonologia, pierwsze wyd. 1593) oraz, dla porównania, z popularnym w grafice europejskiej XVII i XVIII w. motywem śmierci Kredyta, m.in. w polskim druku ulotnym Lament różnego stanu ludzi nad umarłym Kredytem (ok. 1655), składającym się z ryciny oraz wierszowanego, rozbudowanego opisu.

Celem tego artykułu jest analiza wybranych aspektów związanych z etosem w argumencie ad crumenam, rozpatrywanym jako złożona technika retoryczna. Przyjęte metody badawcze obejmują dwa podejścia z zakresu pragmatyki: teorię aktów mowy i koncepcję implikatury konwersacyjnej. Wyniki badań ukazują zróżnicowanie aspektów wiarygodności podmiotów w różnych odmianach tego argumentu.

Looking into the definition of rhetoric in the digital space, one often encounters the view that rhetoric is too remote or too “ancient” to be used as a conceptual, theoretical or practical framework for researching digital media. However, a substantial body of contemporary media research applies the theory of rhetoric, using a modern conceptual apparatus (e.g. cognitive theories of metaphor). Based on Kenneth Burke’s model of the pentad, the article aims to show that media messages in the digital environment are based on the notion of the rhetorical situation and demonstrate that the rhetorical apparatus has a crucial role in discerning the ways to modify the discourse space in human-computer-human communication. The source of modification in the traditional model of a rhetorical situation is the interactive nature of communication in digital media and the fact that the recipient [agent a] is bestowed with the role of an active participant who can influence the content of the message. Thanks to the use of the rhetorical model of pentad, the argument goes that in contrast to traditional media, modifications in the model act 1 → agent → agency → act 2 are possible and they result from the inclusion of external participants [agent b] and changes in the ontological status of the digital medium from the role of an intermediary to an active participant in the communication process [agent c].

Niniejszy artykuł przedstawia analizę retoryki prezydenta Richarda Nixona wobec kryzysu naftowego na przykładzie orędzia do narodu wygłoszonego 7 listopada 1973 roku. W ramach określonych przez Theodore’a Otto Windta, Jra, oraz Denise Bostdorff i Donalda O’Rourke’a, autorka opisuje kontekst retoryczny przemówienia, analizuje go pod kątem cech przypisywanych retoryce kryzysu i ocenia jego odbiór społeczny.

W artykule analizie poddano postać stalkera, obecną w beletrystyce, filmie, grach wideo oraz w reportażu. Motyw stalkera został rozpatrzony w odniesieniu do problematyki przywództwa i towarzyszących jej mechanizmów retorycznych (np. perswazji opartej na wiedzy, wiarygodności, charyzmie, wirtualnej procedurze, autokreacji). Na podstawie interpretacji wybranych tekstów kultury wykazano, że figura stalkera jest związana z przywództwem sytuacyjnym, określanym przez kontekst świata po katastrofie. Wyszczególniono typy przywództwa zróżnicowane ze względu na sposób reprezentacji postaci stalkera (m.in. przywództwo autorytarne, charyzmatyczne, mistyczne, wirtualne).

This article explores how rhetorically ambiguous speech acts can work as preventive negotiations of potential confl ict within a political party and how such acts can affect the ethos of the leader. I show how rhetorically ambiguous speech can be a way of performing rhetorical leadership and communicating a democratic ethos while motivating participation in a common action for ends understood differently by different audiences.

W okresie Polski Ludowej (oraz Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej) sposób komentowania aktualnych zdarzeń przez czasopisma społeczno-kulturalne był sprawdzianem politycznej poprawności, do której były one zmuszane przez ówczesne władze. Świadectwem tego są numery specjalne związane z kultem Józefa Stalina wydane przez wiele czasopism, między innymi „Odrodzenie” (1944–1950), „Kuźnicę” (1945–1950) czy „Odrę” (1945–1950). Z powodu ingerencji cenzorskich teksty ukazujące się w druku nierzadko, jak w przypadku katowickiej „Odry” były diametralnie różne w stosunku do wersji pierwotnych. W artykule przedstawiono strategię redaktorów próbujących ominąć cenzurę, przede wszystkim na przykładzie tego czasopisma. Z perspektywy retorycznej można zaobserwować między innymi rozpaczliwe próby utrzymania wiarygodności redakcji, poprzez działania w obszarze inwencji, między innymi wybór elementów sygnalizujących czytelnikowi nieprzezroczystość i obcość dyskursu władzy.

Because the goals leaders and organizations seek typically require persistent engagement over time, rhetorical leadership has as a central concern the long-term consequences of the leader’s rhetorical choices. Although traditional rhetorical theory downplayed this long-term perspective in favor of the singular rhetorical engagement (such as a speech), rhetorical theorists have begun considering the rhetorical implications of persuasion wrought over the long-run. This essay applies rhetorical consequentialism, a theoretical perspective developed by the author, to explain the orientation and strategies the rhetorical leader must consider in longterm persuasion. Leaders must be concerned about consistency over time to avoid charges of waffl ing, delusion, lying, hypocrisy, and the like if they are to maintain their ethos and that of their organizations. They also should take positive steps to create the symbolic and material conditions for rhetorical success over the long run. The essay describes „constraint avoidance” strategies that limit inconsistencies over time, as well as „stage-setting” strategies that prepare the symbolic and material ground for future rhetorical success. The essay draws examples from American political rhetoric, especially that of Donald Trump, to illuminate these strategies. The essay concludes by considering the challenges and prospects of such strategies.

Celem niniejszego artykułu jest próba scharakteryzowania politycznego wariantu negocjacji, zwrócenia uwagi czytelnika na składowe negocjacji politycznych, a także wskazanie na możliwe perspektywy spoglądania na problemy wchodzące w skład negocjacji politycznych. Negocjacje polityczne nie są kategorią jednowymiarową. Z jednej strony mamy negocjacje polityczne, czyli te dotyczące spraw politycznych. Negocjatorzy rozprawiają wówczas na temat kwestii i problemów związanych z polityką i okołopolitycznych. Z drugiej strony zaś występuje polityka negocjacji – określony sposób uprawiania polityki, w którym negocjacje są wykorzystywane jako próba uwikłania konkurenta czy budowa autorytetu politycznego. Artykuł przedstawia zagadnienie negocjacji politycznych z perspektywy retoryki i socjotechniki, wprowadzając dwa sposoby rozumienia negocjacji – jako poznanie i jako rozpoznanie.

Aby wyjaśnić fenomen popularności Księcia Niccola Machiavellego, należy wskazać na osobliwy sposób komunikowania się autora tego dzieła z czytelnikiem. Autor przedstawia siebie jako fachowca z dziedziny sztuki politycznej, za swoich czytelników zaś chce mieć jedynie tych, którzy, jak on, znają się na rzeczy. Charakterystyczny zimny i, z pozoru przynajmniej, nieozdobny styl, jakim posługuje się autor Księcia, podkreśla dodatkowo profesjonalny i nieosobisty stosunek pisarza do przedmiotu jego rozważań. W kategoriach teorii retorycznej taki sposób komunikowania się daje się opisać jako poszukiwanie okrężnych dróg do tego, co Kenneth Burke określał mianem konsubstancjacji retorycznej. Mówca stara się przemawiać do widowni w sposób charakterystyczny dla komunikacji zakulisowej, aby w ten sposób dać jej członkom poczucie uczestnictwa we wspólnocie fachowców, do której włączeni są przez podążanie za mistrzem w sztuce, który reprezentowany jest przez przemawiającego do nich autora Księcia. Z tego rodzaju komunikowaniem spotykamy się w dziejach kultury wszędzie tam, gdzie do głosu dochodzi element cyniczności, którego istotą jest właśnie ów zakulisowy sposób komunikacji. Znaleźć go można na przykład we fragmentach Wojny peloponeskiej Tukidydesa czy na kartach dialogów Platona, w których konfrontuje on moralizm Sokratesa z immoralizmem sofistów.

This article analyzes the rhetorical strategies involved in the spread of texts created in a digital context. The Internet has initiated a new communicative environment which seeks to shape the contents and circumstances of dissemination of online news and electronic literature. The digital medium affects journalism and literature with a series of rhetorical strategies aimed at persuading the audience to double click (automated interactions, clickbait, trending). These rhetorical strategies are not accepted as valid in conventional media and publishing, however they promote rapid dissemination of digital news, as well as reconfi gure the existing relationships between authors and readers in literary works. Our aim is to explain how the dissemination of these texts can be understood from a rhetorical viewpoint, no matter how much the spread of fake news or the radical change in the electronic literary works can be criticized. We point to the consequences of a communicative context that prioritizes immediacy, anonymity and content democratization. Analyzing selected examples from the Spanish (social) media context will demonstrate how double-click rhetoric relates to fictionalization and backgrounding of ethos.

This essay addresses the establishment of a social false dilemma in the form of the socially-constructed categories of liberals and conservatives. The illogical positioning of only two options for solving a problem reduces an audience’s ability for developing creative solutions. The dichotomous nature of this political positioning undercuts critical thought through politicians’ usage of entrenched either-or thinking. In turn, the people struggle with a deliberative process that is underscored by an acceptance of a false dilemma. In particular, this essay focuses on an American dichotomous political climate by acknowledging the existence of the dichotomy, the promotion of Dissoi Logoi to avoid the false dilemma, and the repercussions of compromised deliberative functions of democracy.

Artykuł jest analizą ramowania albumów zdjęć opublikowanych przez Kancelarię Prezydenta RP w czasie kadencji Bronisława Komorowskiego oraz Andrzeja Dudy, przeprowadzoną w ujęciu porównawczym. Materiałem badawczym są albumy fotografii Prezydentura w obiektywie (2015) oraz Andrzej Duda. Dwa lata prezydentury (2017). Metoda badawcza opiera się na teorii visual framing i uwzględnia retoryczny potencjał takich elementów, jak: format wydawnictwa albumowego, kompozycja, kadrowanie i tematyka zdjęć. Uzyskane wyniki ukazały różne poziomy nasycenia ramami interpretacyjnymi (ramą „władzy”, „ludzkiego interesu”, „zwykłego człowieka” czy „moralności”), które narzucały odbiorcy inne spojrzenie na osobę prezydenta. Wyróżnione ramy pomogły odkryć różne strategie prezentowania wizerunku głowy państwa, a ich systematyczne zastosowanie może świadczyć o perswazyjnym lub ideologicznym celu.

Dance is found in every known human culture as part of religious, social and healing ceremonies. The increased interest in the role of dance in western psychology corresponds with the creation of the American Dance Therapy Association (ADTA) founded by Marian Chace, and the beginning of the dance movement therapy (DMT). The Association introduced the dance and the dance-based movement as part of the therapeutic process, in order to explore the relationship between the expression of individual emotions and movement. Drawing both from the visual rhetorics approach (Patterson and Corning 1997) and the game studies (Fernández-Vara 2009) I will analyze the multiple narrative layers in the Bound video game (2016), pointing to the mutual relationship the player and the game have on each other (Keogh 2018) decoding the game as a metaphor for the therapeutic effects of dance.

Artykuł pokazuje ukrytą ideologię tekstów użytkowych na przykładzie statutów szkolnych, wykorzystując metodę krytyki ideologicznej. Materiałem badawczym są statuty 12 warszawskich szkół podstawowych obowiązujące od grudnia 2017 roku. Przedmiotem analizy jest język statutów oraz charakterystyka retoryczna wybranych dokumentów. Celem – wydobycie obrazu świata, wykreowanego w statutach. Studium opisuje wykorzystanie zbitek skojarzeniowych w statutach do implikowania określonej relacji nadrzędno-podrzędnej nadawcy i odbiorcy. Autorka swoich rozważaniach odnosi się do takich aspektów retorycznych, jak: związek między słownictwem a obrazem świata, wykorzystanie autorytetu władzy, wartościowanie (jawne i ukryte), zależność skuteczności retorycznej tekstu od jego kompozycji i kontekstu umieszczenia w medium cyfrowym. Zwraca także uwagę na niedoceniony potencjał retoryczny tekstów użytkowych.

This essay explores the idea that calling bullshit exemplifies Mercier and Sperber”s social intuitionist theory. It discusses a range of empirical research related to bullshit, including belief in the worldviews of Individualist vs. Communitarian and Hierarchical vs. Egalitarian with regard to accepting and rejecting ideas. Calling bullshit fits well with using the heuristics of like/not like and cognitive mechanisms of debunking misinformation.

A statistic can be a powerful rhetorical tool in political discourse, but it can also be quickly dismissed by a resistant audience. This article argues that the statistic’s association with Aristotelian inartistic proof (in Greek: pisteis atechnoi, Lat. probationes inartificiales) can, counterintuitively, encourage resistant audiences to be dismissive, to think that statistics “lie.” By drawing from the concept of framing in media studies, I explore how the language used around a calculation can better serve readers when it is more explicit about the statistic’s creation from a social process—that it is invented rather than used in argument. If statistics rely on interpretation, rhetors should invite their audience to interpret rather than insist on an interpretation. I use examples from news articles covering immigration in the United States to explore a frame that does such insisting and a frame that invites.

Obrazowość liczb palindromicznych w Biblii służyć może za klasyczną perorę, jako dosadna eksplikacja w postaci dosłownie przytoczonych liczebników. Ale zapis liczbowy to rzadki i szczególny przypadek. Częściej chodzi o strukturalny „kod” w rozkładzie geometrycznym, organizujący wypowiedź retoryczną i umożliwiający funkcjonowanie jej na obszarze różnych języków.

Web 2.0’s progressive use of personalizing algorithms has dangerously situated users into filter bubbles, or digital habitus. This insulated nature leaves users with an inability to engage civilly with others during online dialogues. This work examines how users on the sites Facebook and Countable frame and address online audiences, paying attention to the correlation between civility and action beyond the online dialogue. Through careful analyses on the respective comment threads, this work finds that the coupling of fewer personalizing algorithms and the inclusion of an established action beyond the dialogue can better ensure civility online.

Artykuł stanowi próbę analizy retorycznej postulatów prezentowanych w przestrzeni publicznej podczas tzw. czarnego marszu, czyli demonstracji na rzecz obrony praw reprodukcyjnych polskich kobiet. Na podstawie zebranego materiału uzyskano barwny obraz środków retorycznych wykorzystanych w sloganach, bogactwa ich symboliki, nawiązań metaforycznych i innowacji językowych. Wyniki analizy pokazują przekrój sprawności perswazyjnej uczestników demonstracji oraz dają wgląd w stan dyskursu publicznego.

This article explores the rhetorical dimensions of the structure and selected contents of Amnesty International’s official website. The study is empirical in nature and considers current patterns of textual resources and visual affordances together with color applications and compositional design. It analyzes a sample of news reports, AI mission statement, vision and values together with topical icons, infographics, photographic and video materials. It illustrates the salient multimodal solutions in persuasive communication and evaluates the organization’s online rhetoric with respect to the persuasive potential to mobilize support and remediate its appeals in social media. It also applies the notion of newsworthiness to demonstrate how reports, visuals and posts are represented to arouse emotions (pathos), engender authenticity and appropriateness of actions (logos) and boost credibility (ethos).

The paper presents the results of the research conducted on the extensive corpus of press material. The purpose of the research was to show the frequency of references to the American scientific sources in the Polish press, specifically in popular science articles published in the weekly and daily papers. The analysis covered the period of 1975–2005 (and also the year 2015). The frequency of references to U.S. sources has been contrasted with the results on references to other countries (Poland, the former USSR, and Russia, in particular), as well as with the bibliographic data on the sum of citations of academic papers in individual countries. The research was carried out using quantitative methods (content analysis, bibliographic analysis of citations). The obtained results confirm the preference of the Polish popular science discourse for the sources originating from the Western culture, especially from the United States.

Celem artykułu jest próba ukazania stosunku Donalda Trumpa do mediów tradycyjnych w okresie kampanii wyborczej oraz po zaprzysiężeniu na urząd Prezydenta Stanów Zjednoczonych. W artykule pokazano także miejsce mediów głównego nurtu w jego strategii komunikacyjnej. Istotnym celem tekstu jest próba doszukania się racjonalności w obranej strategii oraz wskazanie czynników ją warunkujących.

Even though border scholars have for a long time reached a consensus regarding arbitrariness of borders as artificial human constructs, it seems that in the second decade of the twenty-first century “political borders separating peoples remain pervasive and problematic” (Ganster 2016, xv). Globalization and people’s flows at the beginning of the twenty-first century both opened some borders to international trade or services and at the same time turned other borders into almost completely impenetrable territories with its status reinforced by legislation and militarization, with the U.S.-Mexican border as the best example of the play between those antagonistic forces pulling together and pushing apart at the same time people and spaces on both sides of the border. As such the U.S.-Mexico border “provides a paradigmatic case of global border development” (2016, xvi) and hence the purpose of this paper is to analyze how the transformations of the concept of the border that took place at the turn of the 20th and 21st centuries are reflected in American popular media on the basis of the TV series, The Bridge (2013-2014). In addition, the article will also examine the way the region is presented in the series, thus creating specific borderlands tales and contributing to the scholarship on the border.

Celem artykułu jest przedstawienie jednej ze strategii retorycznych Donalda Trumpa, opartej na konstruowaniu wroga w postaci mediów. Zebrany materiał językowy analizowany jest z perspektywy koncepcji ramowania E. Goffmana, co pozwala na rozpoznanie wprowadzonych przez Trumpa sposobów kategoryzowania i interpretowania elementów rzeczywistości w celach perswazyjnych. Uruchomienie i narzucenie w dyskursie odbiorcom ramy wroga (podział my-oni wraz z jednoznacznym wartościowaniem i emocjonalizacją przekazu) oraz językowe wykładniki pozwalają na uznanie języka Trumpa za populistyczny, a obsadzenie mediów w roli wroga jest przemyślaną strategią polityka.

Discussions about the appropriateness of American children’s books on ethnic and racial issues have recently become headlines in American daily newspapers. Journalists and opinion writers are questioning the themes and the perspectives of the authors. While some believe there must be limitations on what is published for young readers, others claim any kind of censorship is a violation of the freedom of speech. The paper will provide examples of media debates concerning recently published books for children. Among others it will discuss the controversy about Ramin Ganeshram’s picture book A Birthday Cake for George Washington published in 2016 and no longer distributed because of its “sanitized” vision of slavery.

Presented research describes the character of message and techniques used in TV political advertising during the 2016 US presidential campaign. The results unambiguously indicate a steady increase in the use of negative ads during political campaign. Television commercials of Hilary Clinton and Donald Trump focused mostly on discrediting their political opponent. In addition, the content of negative ads more frequently referred to image characteristics than to issues.

This paper examines a rhetorical case - Mother Teresa's narrative - for evidence of prophetic qualities, including social calls to action. Mother Teresa's story is considered through established methods of investigating prophecy, such as themes of announcements of judgment and reason and the Messenger formula. Her rhetoric is also examined through the theoretical lens of Walter Fisher's narrative coherence for evidence of biblical ideals and body language. Her lived experiences are also considered evidence of her prophetic nature. Mother Teresa's narrative is read and better valued as part of a wider context of social action consistent with prophecy.

Artykuł przedstawia omówienie sytuacji retorycznej, jaką jest rozmowa telemarketingowa. Ze względu na rosnącą popularność tej formy kontaktu z klientami, ważną kwestią staje się analiza, na ile mamy tu do czynienia z perswazją, a na ile z manipulacją. Autor przedstawia podstawowe techniki wpływu osadzając je w kontekście rozmowy sprzedażowej. Omawia uwarunkowania procesu perswazji i analizuje skrypt sprzedażowy w ujęciu teorii dwutorowości przekazu.

Dobry doradca (Leal Conselheiro) to traktat dydaktyczny napisany przez króla Edwarda (port. Dom Duarte), władcę Portugalii z dynastii Avis (1391–1438). Dzieło – podobnie jak inne utwory monarchy, któremu historiografowie nadali przydomek „Elokwentny” – jest przykładem publikacji z tak zwanego nurtu dworskiej prozy doktrynalnej. Wszechstronnie wykształcony władca wygłasza różnorodne porady. W wielu przypadkach odwołuje się także do autorytetu Kościoła i uczonych ksiąg, mimo to rady podane są w sposób przystępny i przejrzysty. Autor traktatu utrzymuje stały kontakt z audytorium – w pracy można znaleźć elementy właściwe dla dyskursu wygłaszanego ustnie, a porady są skierowane bezpośrednio do interlokutora i oparte na osobistych doświadczeniach władcy. Dobry doradca, zgodnie z nazwą, jest dziełem, które zawiera zalecenia z różnych dziedzin życia, w tym także porady dotyczące żywienia. To właśnie zalecenia, które król formułuje i przedstawia odnośnie do, jak sam to określa, „dbania o żołądek”, zostały w artykule poddane analizie. Na podstawie specyfiki wybranych środków językowych charakterystycznych dla literatury parenetycznej można stwierdzić, że tekst jest wysoce perswazyjny i podporządkowany celom doradczym. Co więcej, pozornie błahe wskazówki żywieniowe Dobrego doradcy są elementem szerszej wizji moralno-politycznej.

Paul writes to the Galatians in the New Testament to bridge the two realms of cultural Judaism and Roman Imperialism. In this analysis of the letter written to the church of Galatia, we see both Hebraic prophecy and Greek, or Gentile, parrhesia. As the context shows, Paul attempts to persuade a hybrid audience on the edge between the two ancient cultures. Paul diagnoses the church’s problems through a prognostic teaching that fulfills a larger Pauline gospel agenda. Future scholars will need to attend to the work of both parrhesia and prophetic rhetoric in Christian texts over the two millennia since Paul’s initial fusion.

The future of democratic societies has been widely debated among futurologists, including the possible ways medicine could advance, changing the lives of individuals and communities. Yet, what seems a reasonable question to ask is – how the unequal access to healthcare might perpetuate social and economic divisions and turn democracy into tyranny. This paper advances a rhetorical analysis of the reciprocal relations between healthcare and the classed capitalist system as portrayed in two dystopian pictures: Mark Romanek’s Never Let Me Go (2010) and Neill Blomkamp’s Elysium (2013). The realities depicted in these movies, as well as their narratives, vary considerably; however, they both present medical advancements as means of and reasons for maintaining or perpetuating social inequality. The two dystopias also warn us of some possible dangers posed by the incompatibility of the capitalist mindset with morality and ethics, presenting corruption in healthcare systems as a result of the class conflict.

This study offers a critical evaluation of news values by four selected contemporary media outlets: BBC News, The Federalist, OneEurope and Dagbladet. The material covers the controversy around the Norwegian Child Welfare Service with cases of children being taken away from their families, thus it involves cultural and legal aspects of the issue. The analytic categories are based on news value research guidelines that were introduced in the study by Johan Galtung and Mari H. Ruge (1965). In parallel, the philosophical reference is construed through the works by Artur Schopenhauer and Anton Powell. This, in turn, allows evaluating the language that construes newsworthiness from an eristic perspective. The study demonstrates how the eristic application of news values may influence the fair presentation of an issue, at least when a case is presented as involving a controversy. The focus is on the eristic tools of news value enhancement which lead to channeling consumers’ attention in a desirable manner.

If the aim of argumentation is that of increasing acceptance of the orator’s thesis (Perelman and Olbrechts-Tyteca 1969, 49), then the ultimate goal of counsel, a widespread argumentative practice within the genres of discourse as well as literature, is indeed persuasion. The subject of this essay—that is, the rhetoric of counsel—allows us to observe the interpretative richness of this element of the “new rhetoric” through examples offered by Dante, Giovanni Boccaccio, Lucrezia Borgia and Niccolò Machiavelli, straddling the late Middle Ages and the Renaissance, bridging the fi elds of literature and history.

Scholarly disagreement about preaching has suffered confusion due to definitions of the subject that do not sufficiently consider the diversity of that interdisciplinary field of study. This article provides a summary of historical perspectives that is more comprehensive than any such summary in recent literature. That overview leads to suggestions for investigating what preaching is and does.

The Church of Scientology is currently experiencing a rash of negative publicity regarding its belief system, organizational structure, and practices. Amidst this controversy, Ecclesiastical Leader David Miscavige has continued to make speeches celebrating the church. But he has remained notably silent regarding the challenges facing his church. This short essay aims to: (a) provide an introduction to the church, (b) examine the rhetoric of Miscavige in light of the church’s practices, and (c) offer up some initial suggestions regarding how the two can, and do, relate to each other. The tentative conclusions drawnsuggest that, at best, Miscavige is providing his followers with a positive vision of the church; at worst, his rhetoric threatens to engender more criticism and further isolate the church.

Celem niniejszego opracowania jest próba wyjaśnienia oraz uzasadnienia różnych sposobów podziału dziesięciu przykazań biblijnych w oparciu o najstarsze zachowane warianty tekstowe Dekalogu oraz analizy wewnętrzne samego tekstu. Praca wyjaśnia przyczyny różnych podziałów dziesięciu przykazań oraz prezentuje najważniejsze propozycje w tym zakresie. Przeprowadzone analizy ukazują złożoność podjętej problematyki oraz zasadność różnych sposobów podziału wynikających w znacznej mierze z potrzeb konkretnej wspólnoty.

Some interesting conclusions on folk-paganism are drawn here from a comparison of 16th, 17th and 18th-century confessional handbooks (libri poenitentiales) originating in the Iberian Peninsula and Polish Commonwealth. Four penitentials which include large lists of sins and the penances prescribed for them are the main object of comparison: the 13th-century Latin work Summa de confessionis discretione by Brother Rudolf, the penitential from 1633 Instrución de confesores, como han de administrar el Sacramento de la Penitencia by Spanish Jesuit Antonio Fernandez de Cordoba, El fuero de la conciencia by Valentín de la Madre de Dios from 1704, and the Polish penitential from 1753 entitled Kolęda duchowna parafianom od pasterzów [The Pastoral Visit] authored by Marcin Józef Nowakowski. It proved that the structure and contents of the analysed texts are very similar and remained practically unchanged: despite the lapse of time they continued to play the same role.

The article attempts to define the sacred as a symbol which is cognizable by the senses and which connects a human being with the divine reality. The sacred has two dimensions which indicate its ontological otherness and its integrating and standard-setting function. Separation of the sacred sphere from the public sphere renders the sacred to be worthy of respect and, at the same time, not to be subjected to any interference by unauthorized individuals and institutions. Taking care of the sacrum emphasizes the sublimity of this reality and provides for the respect towards those sharing the faith in the sacred. Preserving and promoting the significance of the sacred in human life aims at protecting spiritual sensitivity to good and beauty that motivates a human being to take noble actions and inspires him to adopt the attitudes characterized by love and service. The faith and the sacred sphere should be defended, above all, by the testimony given in words and actions, aimed at showing and justifying the rationality of the given deeds and service expressingand promoting love.

This essay examines three arguments made by anti-Trump evangelical Christians in the 2016 U.S. presidential election. By explicating the arguments from character, policy, and evangelical witness, I show how this group of minority rhetors – a minority both within American evangelicalism and within the American electorate at large – used their minority status to project a prophetic warning against the Trump candidacy and in so doing developed a rhetoric that was politically potent while remaining faithful to evangelical theology and history. Paradoxically, it was by losing the election that these anti-Trump rhetors won the opportunity to articulate clearly and forcefully an evangelical political rhetoric and an implicit policy agenda.

Since Thomas Kuhn’s revolutionary look at the social construction of science, research into the rhetorics of science has shown how science is a persuasive form of discourse, rarely as transparent and self-evident as is often understood. Rhetorical studies have taken this cue to examine how science is constructed through available means beyond mere logic. Arguably, the resurgence of creationist beliefs in political discourse has brought on a new impetus in science to persuade the “hearts and minds” of the American population, inspiring Neil deGrasse Tyson’s remaking of Carl Sagan’s 1980 documentary Cosmos. Using Rudolph Otto’s, The Idea of the Holy, this article will define religion as an ineffable experience that creates “creature-consciousness,” or a sense of awe and insufficiency towards something outside the self, while also producing a sense of identification or “oneness.” The ineffable experience is core to the public making of science, just as the ineffable experience plays a defining role in religions. Though science and religion are often seen as mutually exclusively (sometimes in opposition), identifying the ineffable experience as a shared ground can provide opportunities for science and religion to dialogue in new ways.

Every year selected leaders of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (LDS) speak to large audiences for regular devotional meetings at Brigham Young University, a private religious college in Provo, Utah. This study investigates the possibility that a rhetorical analysis of devotional speakers could be an effective way to observe typical language features in English public speaking that would be especially helpful for advanced English-as-a-Second-Language (ESL) students in improving their comprehension and expression skills. Using published transcripts and cassette tape recordings of these Latter-day Saint discourses, the analysis includes lexical, figurative, syntactic, schematic, tonal, and semantic aspects of each devotional speech. The results suggest that such religious discourses contain language details and rhetorical patterns in English that ESL students could learn to recognize, understand, and use persuasively.

This essay offers an early assessment, after the first 100 days, of Donald Trump’s bewildering ascendency to the US presidency. It examines his apocalyptic rhetoric as a spectacle of salvation by demolition and deal making, a polarizing and demonizing politics that trades in deception and distraction. The spectacle, whether it is a means to an end or an end in itself, functions to distort democratic politics and to displace public dissent over the negative impact of economic globalization. The question raised is whether and how dissent might be channeled more constructively through a narrative of fairness that balances interests equitably and deliberates policy options credibly.

The gospel songs of Ralph Stanley offer solace by means of identifi cation with the singer’s losses and struggles, but they also offer a metaphoric framework of journey and homecoming found in many folk and country songs. The framework gives shape and meaning to the troubled aspects of life that make up much of the content of bluegrass songs, sacred and secular. Referencing Kenneth Burke’s early theories of rhetorical identifi cation and symbolic appeal, this study reads the inclusion of gospel songs in stage and recorded performance as a secularized means of self-definition: singers and listeners are linked as people with common origins and destinations. While expected themes of repentance and faith run throughout these gospel songs, the progressive form of home that is lost and then recovered sets up a secular analogy to the story of sin and redemption so common in American Protestant Evangelicalism. By scattering these songs throughout a bluegrass performance, the journey toward home becomes the pathway by which all the troubles of betrayal, heartbreak, conflict, and hard times are borne and transformed. In place of creed or practices of piety, all are invited to find common purpose in the experiences of disappointment, regret, and loss in the knowledge that they are on the “Long Journey Home.”

Sądzę, że przykład pisarstwa krytycznoliterackiego Michała Grabowskiego, krytyka doby romantyzmu, ukazuje nie tylko indywidualne zmagania krytyka z własnym tekstem, ale prezentuje także wzorzec udzielania porad dominujący w XIX-wiecznej krytyce. Przykład strategii retorycznych wykorzystanych przez Grabowskiego otworzy dyskusję nad znacznie szerszym zagadnieniem – pozwoli zaprezentować jeden z wielu romantycznych modeli krytyki, która mimo dowartościowania roli odbiorcy opierała się na retorycznym oddziaływaniu na wybory czytelnika. Choć krytykę Grabowskiego charakteryzuje koncyliacyjny ton, a pisarz zdaje się jedynie doradzać czytelnikom, to w jego wypowiedziach łatwo odnaleźć także próby sterowania rozwojem literatury i jej recepcją. W artykule przybliżam środki retoryczne, które wykorzystywał autor "O poezji XIX wieku", co pozwoli na pełniejsze objaśnienie jego myśli krytycznoliterackiej.

Epideictic rhetoric has been traditionally stigmatized as fl attery or empty show without any practical goal. Where does such attitude towards epideictic come from? To answer this question, we explore the ancient debate about the nature and the function of the epideictic genre. In the second part of this paper, we discuss the recent reappraisal of the epideictic among classical scholars and fi nally focus the attention on a promising fi eld of research: epideictic speeches in honor of women.