Retoryka współczesnego teatru improwizowanego. Krytyka gatunkowa formatu Harold
Abstract
Celem niniejszego artykułu jest analiza retoryczna współczesnego teatru improwizowanego. Oś, wokół której osadzone są rozważania, to elementy charakterystyczne dla tradycyjnej budowy mowy oratorskiej oraz dla strategii jej wygłaszania. Badanie opiera się na opracowanej przez Agnieszkę Budzyńską-Dacę metodzie, na którą składa się opis czterech wymiarów gatunku. Podstawowe założenie współczesnych retorycznych studiów genologicznych (ang. Rhetorical Genre Studies, RGS), czyli uznanie gatunku za działanie społeczne, umożliwia spojrzenie na improwizację jako na dwupodmiotowe zdarzenie, wewnątrz którego tworzony jest kod o określonych celach. Krytyka oparta jest więc na kluczowych aspektach: celu, audytorium i działania. W tej perspektywie analiza gatunkowa skupia się na sytuacji retorycznej oraz jej kontekście. Materiał badawczy stanowią dwa przedstawienia w formacie reprezentatywnym dla impro – Haroldzie.
- Journal
- Res Rhetorica
- Published
- 2020-10-06
- DOI
- 10.29107/rr2020.3.11
- CompPile
- Open Access
- OA PDF Diamond
- Topics
- Export
- BibTeX RIS
Citation Context
Cited by in this index (0)
No articles in this index cite this work.
References (0)
No references on file for this article.
Related Articles
-
Written Communication May 2026Rebecca Lorimer Leonard; Angela Rounsaville
-
Journal of Response to Writing Apr 2026Laflen, Angela
-
Business and Professional Communication Quarterly Mar 2026Philip W. Hayek
-
Written Communication Feb 2026Ken Hyland; Feng (Kevin) Jiang
-
Res Rhetorica Jan 2026Beata Gaj