Artykuł przedstawia orację autorstwa Antóniego de Sousy de Macedo (1606-1682) Fala que fez o D. António de Sousa de Macedo do Concelho da Fazenda da sua Magestade, no juramento de rei do Muito Alto e Muito Poderoso Dom Afonso VI, nosso senhor, em quarta-feira 15 de novembro 1656, wydaną drukiem w roku 1656. W tekście dowodzi się, że oracja wpisuje się w szerszy kontekst restauracyjny oraz post-restauracyjny związany zarówno z zakończeniem unii Portugalii i Hiszpanii (1640), jak i z wojną między oboma krajami (1640-1668). Zgodnie z założeniami close reading analizowane są główne osie pochwały monarchy i „fabrykacja” jego prestiżu oraz wizerunku całej dynastii. Wsparcie metodologiczne stanowi m.in. praca Petera Burke’a, Fabrykacja Ludwika XIV (wydanie polskie 2011).

Przedmiotem niniejszego artykułu jest analiza newsów telewizyjnych serwisów informacyjnych pod kątem obecności elementów perswazyjnych na płaszczyźnie języka, obrazu, muzyki i odgłosów tworzących multimodalną argumentację retoryczną. Punktem wyjścia jest założenie, że rzeczywistość prezentowana przez dany serwis informacyjny nie jest idealnym i pełnym obrazem relacjonowanego wydarzenia, lecz jego medialną inscenizacją przedstawianą w celu kształtowania świadomości czy wpływania na emocje określonych grup lub społeczności. Zagadnienie to zostało omówione na przykładzie wybranych wiadomości telewizyjnych serwisów informacyjnych emitowanych w stacji TVP1 w latach 2015-2019 dotyczących sytuacji kryzysowych.

Populism can be treated as an ideological attribute of political parties, but in this study, it is operationalized as a feature of argumentation that allows populists to claim to be the only ones to represent the interests of the nation. Such anti-pluralist arguments could be observed during US midterm elections in 2018 in online discourses of the right-wing political movement Tea Party. This article reports on a mixed-method study of the Tea Party’s official website obtained through scraping the All News feed. The quantitative linguistic analysis of keywords, concordances and couplings in the newsfeed sample is complemented with a qualitative rhetorical analysis of some topoi and argumentative fallacies. The analyses reveal such strategies as: (1) homogenizing the representation of true patriots, (2) polarizing between “good us” and “evil them,” (3) discrediting opponents through analogies, “worst” examples and ad hominem attacks (4) conspiracy theorizing, and (5) mobilizing modes of pathos and ethos in relation to mediatized and historicized cultural imaginaries. The study showcases the advantages of a mixed-method approach to the so-called populist rhetoric.

W artykule przedstawiono wyniki analizy ponad 300 polskich memów dotyczących pandemii SARS-CoV-2 z lat 2020-2021. Celem badania było określenie, w jaki sposób memy – traktowane jako nośniki perswazji – narzucają odbiorcom interpretację faktów. Wyróżnienie czterech typów bohaterów: Ofiary, Prześladowcy, Wybawcy i Głupca pozwoliło określić, jakie grupy społeczne obsadzane są w poszczególnych rolach. Role te wraz z odpowiadającymi im typowymi scenariuszami ewokowały narracje, które mogły wywoływać określone opinie i emocje na temat pandemii i związanych z nią zachowań czy decyzji.

W artykule przedstawiono wyniki analizy korpusu 531 tekstów prasowych zaczerpniętych z trzech francuskich dzienników: „Le Monde”, „Le Figaro”, „Libération”, opublikowanych w dwóch pierwszych miesiącach 2020 r., zawierających określenia coronavirus i/lub virus. Badanie przeprowadzono przy wykorzystaniu metod francuskiej semantyki dyskursywnej. Analiza wyróżnionych grup struktur nominacyjnych potwierdziła ich perswazyjny charakter. Przedstawione w artykule mechanizmy kształtowania społecznego znaczenia koronawirusa służyły dotarciu do zróżnicowanego audytorium mediów, konstruowaniu (i dekonstruowaniu) etosu rzetelnych mediów, a także stygmatyzacji, polityzacji i dramatyzacji.

W artykule przedstawiono analizę wywiadu zatytułowanego Dziennikarz przerywa milczenie! Rozmowa z Kamilem Durczokiem zamieszczonego na kanale „Czyż tak!” 21 sierpnia 2020 roku. Wywiad nagrany został w katowickim teatrze Korez, a jego tematyka dotyczy kryzysu egzystencjalnego i wizerunkowego, z jakim zmaga się znany dziennikarz i wieloletni redaktor naczelny serwisu informacyjnego TVN „Fakty”. Analiza retoryki wypowiedzi uczestników dialogu, przywołanych symboli kulturowych oraz znaczeń tkwiących w przedstawionej przestrzeni pozwoliła na rozpoznanie skomplikowanej gry, jaką Durczok oraz Czyż podejmują z sytuacją wyznania – z przymusem mówienia prawdy, któremu w społeczeństwie medialnego spektaklu towarzyszy potrzeba kształtowania własnego wizerunku.

Celem artykułu jest naświetlenie najważniejszych strategii retorycznych stosowanych przez poetów awangardowych do pisania o społecznych problemach II Rzeczypospolitej. Autor wykazuje, że pojawiające się na przełomie lat 20. i 30. XX wieku odniesienia do języka religijnego w twórczości poetów awangardowych służyły celom perswazyjnym, wzbudzaniu emocji (jak chociażby ira, timor, despectio) i obrazowemu komentowaniu sytuacji społeczno-politycznej po wydarzeniach majowych, kryzysie gospodarczym, a wreszcie – do wyrażania niepokoju związanego z widmem nadchodzących kryzysów. Omawiając wybrane utwory Juliana Przybosia, Anatola Sterna, Brunona Jasieńskiego i Jalu Kurka, autor skupia się przede wszystkim na środkach retorycznych i figurach zaczerpniętych z dyskursu religijnego przez poetów konstruktywistycznych oraz byłych futurystów. Niniejszy artykuł wpisuje się w rozważania postsekularne oraz analizy retoryczne polskiej poezji współczesnej, rzucając nowe światło na wpływ biblizmów i języka religijnego na społecznie zaangażowany wiersz awangardowy.

Przedmiotem artykułu są werbalne (artykuły prasowe) i niewerbalne (fotografia prasowa) techniki kontrolowania tematu uchodźców, imigrantów i migrantów oraz strategie zarządzania emocjami na przykładzie materiałów prasowych. Analiza odwołuje się do zaproponowanego przez Kennetha Burke’a pojęcia identyfikacji. Identyfikacja z partnerem dialogu jest zjawiskiem, którego efektem może być ujednolicenie wizji świata proponowanej odbiorcy przez nadawcę. Przedstawiona w pracy analiza tekstu oraz towarzyszących mu zdjęć wskazuje strategie narracyjne, które prowadzą do postulowanego przez Burke’a zjawiska konsubstancjalności. Jej rezultatem są m.in. pozytywne relacje z nadawcą komunikatu prasowego, wynikające z dodatniej oceny prezentowanych wartości autora i obrazu świata, prób naśladownictwa opinii, postaw i zachowań. Analiza dowodzi, że każda ze stron konfliktu czerpie z podobnego repertuaru strategii językowych i zabiegów retorycznych stosowanych do identyfikacji światów nadawcy i odbiorcy. Twórcy prezentowanych treści ogniskują uwagę czytelników, ukierunkowują sposób postrzegania sytuacji, a manipulując obrazem rzeczywistości, wzbudzają zaprojektowane emocje słowem i obrazem. koczującym ofiarom.

Artykuł dotyczy wizerunku wroga w retoryce amerykańskich prezydentów w sytuacjach międzynarodowych kryzysów. Analizuje on obraz irańskiego generała Qassema Soleimaniego zawarty w wypowiedziach prezydenta Donalda J. Trumpa w trakcie kryzysu w Zatoce Perskiej w styczniu 2020 roku. Narzędziami analizy są koncepcje Roberta L. Iviego: topos barbarzyństwa oraz Johna R. Butlera i Jasona A. Edwarda: topos barbarzyńcy prymitywnego i współczesnego. W artykule postawiono tezę, że Trump przedstawił Soleimaniego jako współczesnego barbarzyńcę, aby uzasadnić decyzję o siłowym wyeliminowaniu wroga. Analiza wypowiedzi prezydenta jest wstępem do dyskusji o konsekwencjach wyborów retorycznych dla konwencji retoryki kryzysu.

Odwołując się do tezy D. Roberta DeChaine’a zawartej w „Border Rhetorics: Citizenship and Identity on the US-Mexico Border”, w której autor postuluje zwrócenie uwagi na retoryczne funkcje granic artykuł analizuje polemikę z doksą granicy. W artykule omówione są wybrane przykłady artystycznego aktywizmu (artivism) z pogranicza meksykańsko-amerykańskiego oraz w obrębie Morza Śródziemnego od 2000 roku. Retoryczne znaczenie granicy, związane z wartościami, przekonaniami i postawami rozumiane jest jako doksa pogranicza, wpływająca na społeczne postrzeganie granic i migrantów. Omawiane w artykule prace artystów kwestionują związane z granicami narracje i podważają zasadność granic ze względu na ich szkodliwe skutki: tworzenie podziałów między ludźmi, społecznościami i środowiskiem naturalnym.

This paper offers an analysis of the landmark 1961 speech given by the Federal Communications Commission chairman, Newton N. Minow (born 1926). It includes a discussion of the rhetorical situation in which the oration was delivered, review of the persuasive tactics employed by the orator and the goals he attempted to achieve, as well as assessment of the degree to which his effort was successful. The speech is analyzed against the political background of the early days of the Kennedy administration, marked by social optimism and rapid technological progress. Widely regarded as the most significant speech on television in the history of American rhetoric, Minow’s oration was delivered during turbulent times for the U.S. media and has indeed led to far-reaching changes in the nation’s broadcasting environment, including the establishment of the system of public media in the second half of the 1960s. The landmark speech caused a great deal of stir in the national consciousness as well, becoming a part of the popular culture of the decade, with the words “vast wasteland” still remembered today.

Artykuł dotyczy refleksji nad naturą gatunku. Osadzony jest w ramach współczesnej genologii retorycznej jako podejścia badawczego usytuowanego obok genologii lingwistycznej, literaturoznawczej i medialnej, które operuje siatką własnych kategorii badawczych. Odnosi się do krytyki retorycznej jako metody badania artefaktów w przestrzeni komunikacyjnej. Kluczową kategorią, będącą przedmiotem rozważań jest potencjał retoryczny gatunku jako narzędzia komunikowania i możliwość jego odkrywania w krytycznej refleksji. Przedstawiono zarys krytyki retorycznej opartej na czterech wymiarach gatunku: komunikacyjno-teleologicznym, czasowo-przestrzennym, kompozycyjno-stylistycznym i dyskursywno-podmiotowym. Badanie polega na rozważeniu pytań właściwych dla każdego wymiaru dotyczących specyfiki wybranego gatunku. Artykuł przedstawia możliwości formułowania pytań wokół istotnych dla każdego obszaru kategorii.

The article combines methods pertaining to Rhetorical Genre Studies and Discourse-Historical Approach in order to provide a comprehensive analysis of Krzysztof Bosak’s nomination acceptance speech which he delivered during the 2020 Confederation presidential primaries. The discussed genre of political speech is rarely realized in European contexts. Given various differences between the American and the Polish political systems, Bosak did not follow every pattern of the standard variant of the genre. Rather his speech appears to be more similar to a nomination acceptance speech of a third-party candidate. Overall, Bosak emerged as the leader of a divided and heterogeneous party, which was not given much attention by mainstream media. The paper investigates how these factors contributed to the structure and content of the speech. Moreover, recent decades have seen a rapid rise in significance of (far) right-wing movements in Europe. As Confederation is a relatively new political formation, there is a gap in research regarding the properties of its discourse. Thus, the present paper compares the discourse of the coalition with practices of politics of fear (Wodak, 2021).

Celem niniejszego artykułu jest analiza destrukcji wizerunku osoby w dyskursie na przykładzie użycia argumentu ad hominem w komentarzach internautów dotyczących nagrody Nobla 2018 przyznanej w dziedzinie literatury polskiej pisarce i intelektualistce Oldze Tokarczuk. Wybrane do analizy komentarze zostały opublikowane na stronach polskich portali informacyjnych: „Dorzeczy”, „Gość Niedzielny”, „Wprost”, „Niezależna”, „Fronda”, „wPolityce” i „Salon24”. Badanie przeprowadzono w okresie od października 2019 do stycznia 2020 na 104 komentarzach, które stanowią materiał badawczy. Został on poddany analizie argumentacyjnej zaproponowanej przez szkoły francuską, szczegółowo wykorzystano opracowania dotyczące pojęcia etosu i argumentu ad hominem (Amossy, Charaudeau, Druetta i Paissa, Maingueneau). Badanie wykazało, iż argument ad hominem może odegrać istotną rolę w dekonstrukcji wizerunku publicznego. W komentarzach dotyczących Olgi Tokarczuk dominujący okazał się argument ad hominem personalny, który przybiera formę ataku osobowego (argument ad personam), oraz argument ad hominem okolicznościowy w różnych formach.

The aim of this article is to provide an analytical introduction upon the ways of representation of transgender minority in new media. Through rhetorical analysis of selected content related to two high-profile transgender YouTubers, we identified five building blocks of given discourse: reduction of a structural problem to a personal one, reduction of a person’s reality to feelings, tokenization, psychiatrization of transgender identity, and ingroup gatekeeping.

Publiczne przeprosiny, wezwania do przestrzegania dobrych obyczajów, demonstracyjne zwroty tytularne – dyskurs polityczny obfituje w akty grzeczności językowej i wypowiedzi odnoszące się do systemu grzecznościowego. Materiał badawczy pozyskany z mediów informacyjnych posłużył mi za punkt wyjścia do analizy wspomnianych typów wypowiedzi i próbę ich wstępnej klasyfikacji. W artykule przyglądam się temu, jakie taktyki grzecznościowe stosują wypowiadający się publicznie politycy i jak służą one budowaniu etosu mówcy i polityka.

Faculty of Humanities and Social Sciences of the Zagreb University and online. The conference's theme was Rhetorical Research and Didactics. It consisted of two keynotes that opened both days of the conference, 18 papers presented by international scholars, a roundtable on rhetorical curricula, and parallel workshop sessions on different rhetorical skills and ideas.

W niniejszym artykule podjęto problematykę wyboru teorii argumentacji jako podstawy kształcenia kompetencji interpretacyjnych w języku obcym i omówiono ją w odniesieniu do rozumienia debaty radiowej. Wychodząc z założenia, że konceptualizacja debaty wyznacza rodzaj działań intelektualnych, które pozwalają ją zrozumieć, zaproponowano gatunkowy i retoryczny model tego gatunku dyskursu oraz wyprowadzono z niego umiejętności niezbędne dla jego krytycznego odbioru.

Food is never just food; it is also an instrument of power in a Foucaultian sense. Food is simultaneously a rhetorical tool of dominance and a means of insubordination/defiance. As depicted within slave narratives food is a site of material and symbolic struggle, serving as a means of oppression and resistance. In this study I will examine how enslaved African Americans used the production and consumption of food, as well as discourse about food, as a rhetorical means of resistance. While Michel Foucault produced the theoretical scaffolding that rethinks power and resistance, his theories can be placed in a productive dialogue with the rhetorical studies of Kenneth Burke, Gillian Symon’s general conception of rhetorical resistance, as well as more specifically with James Scott’s and Elizabeth Janeway’s theories of the everyday resistance of the “weak.” Through these analytical lenses, I will place particular focus upon the role of food in slave narratives as a rhetorical means of defining and disputing identity, of establishing and violating various boundaries, and of challenging the status quo of plantations.

Pierwotnie tworzone jako domowe nakrycia i dekoracje w domach białych właścicieli, afroamerykańskie quilty zostały naznaczone retoryką sprzeciwu w momencie, gdy czarnoskóre kobiety zaczęły produkować patchworki na własny użytek. Wówczas quilty jako medium przekazujące wartości kulturowe stały się nieodłączną częścią tradycji artystycznej czarnoskórych kobiet. Tradycja ta jest silnie związana z retoryką sprzeciwu i wytrzymałości wobec przeciwności losu. Chociaż quilty są zwykle definiowane jako niewolnicza forma artystyczna, ich znaczenie wzrosło w ostatnich latach, kiedy Ameryka mierzy się z licznymi konfliktami rasowymi. Quilty mogą wyrażać traumę związaną z dyskryminacją rasową Afroamerykanów, jednocześnie wskazując na istotną koncepcję ‘czarnej radości’. Niniejszy artykuł analizuje werbalne i wizualne strategie retoryczne stosowane przez autorów quiltów w ramach projektu We Are The Story (https://textilecentermn.org/wearethestory/), tworzonych w odpowiedzi na liczne przypadki śmierci czarnoskórych Amerykanów z rąk policji. Artykuł podejmuje próbę oceny skuteczności zastosowania quiltów jako narzędzi politycznych w trwającym procesie walki czarnych o równe prawa. procesie walki czarnych o równe prawa.

Koncepcja zero waste, rozumiana najczęściej jako idea lub styl życia polegający na ograniczeniu produkcji odpadów poprzez świadomą konsumpcję oraz takie gospodarowanie produktami, by uniknąć powstawania śmieci, może mieć wpływ na sposób postrzegania rzeczy, przedmiotów. W pierwszej części artykułu dokonano analizy funkcjonowania w polskim dyskursie ekologicznym internacjonalizmu zero waste (analiza znaczenia). W drugiej części tekstu przedstawiono sposoby postrzegania i wartościowania przedmiotów (identyfikacja toposów).

Przedmiotem analizy retorycznej są medialne narracje czterech tygodników: liberalnych „Newsweeka” i „Polityki” oraz konserwatywnych „Sieci” i „Do rzeczy”, o protestach kobiet, które odbywały się w Polsce od 22 października 2020 roku do początku marca pod szyldem Ogólnopolskiego Strajku Kobiet. Celem analizy jest pokazanie, w jaki sposób różne media konstruują system wyobrażeń na temat przyczyn protestów i jak opisują ich przebieg. W centrum zainteresowania znalazły się przede wszystkim takie zagadnienia retoryki narracji, jak: narzędzia budowania porządku świata oraz typy bohaterów i sposoby ich konstruowania (motywacje, relacje między nimi, przypisywane im wartości i intencje działania). W przypadku każdego z tygodników można mówić o spójności narracji zarówno na poziomie mikro, a więc pojedynczych artykułów, jak i na poziomie makro. Spójność ta opiera się na zgodności sądów, którymi posługują się autorzy poszczególnych tekstów, konstruowaniu określonego obrazu świata i języku, jakiego używa każdy z tygodników.

F.L. Wright’s written and oral statements are discussed with a view to showing the connection between his principles of “organic” architecture and the rhetorical efficacy of his verbal expression. His calculated, eloquent and dexterous enactment, or performance, of various communication strategies is presented as fully contiguous and consonant with his architectural thinking and substantiation of ideas through action. This makes him an important precursor of postmodern consciousness and praxis.

Artykuł stanowi próbę rekonstrukcji głównych podejść stosowanych w marketingu w odniesieniu do sugerowanego stopnia innowacyjności/konwencjonalności komunikacji perswazyjnej. Po zaprezentowaniu stanowisk skrajnych – uznających, że skuteczna komunikacja powinna być innowacyjna lub konwencjonalna – przedstawione zostały stanowiska pośrednie (wprowadzające koncept fluent innovation/płynnej innowacji oraz podział na punkty upodabniające oraz punkty różnicujące), a także możliwości ich teoretycznego i praktycznego rozwinięcia.

Retoryka uzbrojona to walka o wpływ w przestrzeni kognitywnej, czyli przestrzeni naszej świadomości, prowadzona przy pomocy symboli. Jest to namiastka wojny, a nawet nowy sposób prowadzenia wojny. Retoryka uzbrojona wykracza poza perswazję, argumentację, a nawet propagandę w ich tradycyjnych znaczeniach. Główne środki retoryki uzbrojonej to narracja, działanie i obraz. Polityka zawiera coraz więcej elementów wojny informacyjnej, a pojęcie bezpieczeństwa (narodowego i indywidualnego) odnosi się do domeny świadomości. Najwyższą wartością i stawką w tej wojnie jest reputacja i jej pochodna: legitymacja. Zjawiska te stanowią wyzwanie dla edukacji retorycznej i obywatelskiej.

Modern discourse is often characterized by such extreme polarization that participants operate from entirely different sets of facts. These alternative facts represent a new line of inquiry for rhetoricians, who must determine how false facts gain credibility. This article outlines Memetic Rhetorical Theory (MRT), a model for understanding how information evolves to become credible in a given environment.

Wspczesne badania nad komunikacj publiczn, zwaszcza nad mechanizma-

The article undertakes a detailed analysis of The Day the Laughter Stopped – a simple text-based browser game about rape, told from the perspective of a young teenage girl. While seemingly straightforward, the game uses choice poetics to build expectations of agency on the side of the player, only to subvert them at the most climactic moment, provoking emotional responses and serving as a commentary on the experience of loss of control and loss of words in the face of a traumatic event. Following existing approaches to rhetorical, emotion-evoking qualities and capabilities of digital games, the article explores the potential of the digital medium to communicate the unspeakable, overwhelming dimension of trauma, as illustrated by the game. The analysis not only explores the medium-specific means of expression which the game utilizes to encourage the audience to explore the perspective of a rape victim in an engaging way, but also leads to the conclusion that in doing so, the game aims to make persuasive statements about the social and cultural discourse around rape trauma and its representations, and therefore contributes to the larger socio-cultural discourse. As such, the article aspires to add to pre-existing studies on the specific rhetorical means of digital fiction, as well as on the approaches to cultural renditions of trauma.

The paper deals with the visual and verbal modes as well as interrelations between them employed in dominant argumentation on the British and German magazine covers devoted to president Donald J. Trump. Following the concept of multimodality and the notion of enthymemes the author discusses analogy and causality as predominant types of argumentation occurring on the covers of THE ECONOMIST and DER SPIEGEL and illustrates the contribution of the visual image to the (re-)construction of the tacit components of the argumentation.

Autor artykułu podejmuje się wieloaspektowej interpretacji kontrowersyjnego neologizmu "miękiszon", którego Zbigniew Ziobro użył, jak podejrzewali dziennikarze i medioznawcy, do sprowokowania premiera Mateusza Morawieckiego. W swej analizie autor tego studium posługuje się narzędziami pragmalingwistyki, retoryki i teorii dyskursu, by udowodnić jego performatywny i wulgarny charakter.

This paper introduces the potentials of crossing critical rhetoric and Critical Discourse Analysis in analyzing public discourse concerning one of the “corona topics”, namely institutional communication about the Oxford-AstraZeneca vaccine. The application of two complementary theoretical frameworks reveals discourse negotiation and naturalization of power and ideology in a persuasive discursive practice of issuing successive contradictory messages regarding the vaccine’s safety.

Celem artykułu jest opisanie zjawiska identyfikacji w odniesieniu do retoryki cyfrowej. Na przykładzie aktywności koreańskiego zespołu BTS w mediach online pokazane zostały środki służące utożsamieniu się nadawcy (artyści) i audytorium (fani) na poziomie wspólnych doświadczeń, przeżyć i działań.

Większość badań nad relacjami retoryki i lingwistyki uwzględnia przede wszystkim perspektywę treści, tj. nakładające się obszary tematyczne obu dyscyplin jako podstawę badań interdyscyplinarnych z ich udziałem. W artykule przyjęto natomiast perspektywę form połączenia między dyscyplinami. Przedmiotem badania są głównie mikroformy połączeń między dyscyplinami, widoczne w konkretnych tekstach, ujęte na tle takich makroform, jak m.in. interdyscyplinarność. Proponowany model pokazuje szersze zagadnienie łączliwości retoryki z innymi dyscyplinami, interesujące w kontekście często nierównego poziomu wykształcenia formalnego badaczy w dyscyplinach, które łączą: jedną nabywają bowiem formalnie, w procesie studiów, drugą – zazwyczaj retorykę – nieformalnie, w procesie własnego dokształcania akademickiego. W artykule została zaadaptowana taksonomia Blooma (1956), dotycząca sposobów osiągania celów poznawczych w trakcie uczenia się, w omawianym wypadku dotyczącego interdyscyplinarnego ujmowania omawianych zagadnień. Dzięki niej, wykorzystując fragmenty konkretnych tekstów, można uzyskać wgląd w proces łączenia retoryki z lingwistyką z perspektywy samych autorów podejmujących badania interdyscyplinarne.

Celem artykułu jest ukazanie strategii przedstawiania kandydatów na urząd prezydenta w wybranych polskich tygodnikach społeczno-politycznych, które reprezentują odmienne światopoglądy, sympatie polityczne i systemy wartości. Główna teza dotyczy założenia o istnieniu dualizmu w strategiach wizualnych wskazanych tygodników. Na podstawie analizy multimodalnej okładek 2015 i 2020 r., której przedmiotem były sposoby prezentowania postaci i wykorzystane zabiegi perswazyjne, wyróżniono prezentację afirmatywną i krytyczną oraz scharakteryzowano jej cechy.

This article explores timing, kairos, in human interaction by analyzing nonverbal communication. The skill of timing, being able to do “the right thing at the right time,” is important for rhetorical agency. What are the silent processes in human interaction, and how do they influence the possibility for a kairotic moment to occur? Empirical material consisting of theater rehearsals has been analyzed. The findings show that the actio qualities: tempo and energy, as well as phronesis, are important factors for the appearance of a kairotic moment.

Celem artykułu jest pokazanie, w jaki sposób metafory werbalne i niewerbalne współdziałają ze sobą, aby służyć perswazji. Materiał badawczy stanowi nagranie wideo konferencji polskiego rządu, dotyczącej kolejnej fali pandemii COVID-19 (marzec 2021). Wyniki badania przeprowadzonego przy wykorzystaniu metody zintegrowanej analizy komunikacyjnej wskazują dominację metaforyki wojny, klęsk żywiołowych, władzy i czasu.

Żywoty Świętych Piotra Skargi (1579) to tekst, który przez lata postrzegano głównie przez pryzmat realizacji zadań kontrreformacji i krzewienia kultu świętych po Tridentinum. Tymczasem zbiór w rzeczywistości okazuje się wszechstronnym, wysoce perswazyjnym przedsięwzięciem parenetycznym, który w oparciu o transcendentny „czwarty nurt” antropologii filozoficznej i z wykorzystaniem strategii retoryczno-literackich, stał się unikatowym w skali europejskiej skutecznym narzędziem formacji intelektualnej i duchowej mas wiernych w duchu humanizmu potrydenckiego.

W artykule analizowane są podobieństwa i różnice w sposobie kreowania wizerunków doskonałego władcy, które występują w zbiorze epigramatów Janicjusza oraz w tekstach inspirowanych jego dziełem, napisanych przez S. F. Klonowica, J. A. Kmitę, J. Głuchowskiego, M. Paszkowskiego i J. Bielskiego. Fakt, iż teksty te w różnym stopniu nawiązują do pierwowzoru, a ponadto powstawały na przestrzeni 200 lat, sprawia, że w kolejnych zbiorach zmienia się wymowa poszczególnych epigramów (ocena czynów władcy ulega złagodzeniu lub wyostrza się nagana); ponadto modyfikacji poddany jest zespół cech monarchów. Służą temu cztery typy zabiegów retorycznych (quadripartita ratio): adjekcja (adiectio), detrakcja (detractio), transmutacja (transmutatio) i immutacja (immutatio).

This article considers the practice of encouraged gazing in Alvin Yapan's An Kubo sa Kawayanan (“The Hut in the Bamboo Grove”) (2015) as a possible exercise on revering things. As such, it is wagered to be instructive towards a reunderstanding of vision as a form of material encounter with things beyond their mere objectification. Sense of sight is argued to be a human telepathic ability, that is, a distance (tele) feeling (pathein) with and for thigns, despite and because of their indeterminate materialities. Through looking closely at the rhetorical engagements of Yapan's Kubo with its various viewers and critics, the essay attempts to articulate that such telepathic work can be an instance of enchantment with things, wherein one becomes most permeable to the vitalities of others. At the same time, this is also deemed as a consequence of one's active practicing of careful atttention to these materialities performing their own vitalities in the same ecology, no matter how seemingly imperceptible.

Instagram is the fastest rising social medium used by young people in the United Arab Emirates (UAE) and therefore constitutes a superb means for companies to advertise their brands. To better inform the selection of the most well-targeted and effective models for advertising products, this research first analyzed UAE-based Instagram posts to explore the types of models used for different types of advertising content on Instagram. Individual interviews were then conducted with Emirati women consumers to determine the criteria they use when reviewing Instagram models in terms of the intention to purchase. Results reveal that there are three archetypal models connected with product ranges relating to (1) beauty, (2) health, and (3) fashion. Four determining factors in purchase decisions emerged, namely, (1) product effect, (2) product display, (3) the modesty of the models, and (4) the pose of the models. These last two, and most notably, the modesty of the model, is perhaps somewhat uniquely relevant to the region given the primacy of female modesty within the Islamic canon. Moreover, the majority of women interviewed stressed that they favor models who exemplify a realistic lifestyle and authentic beauty. While the goal of effortless perfection is a common one, this objective may be more dominant in this socio-cultural region, given the Islamic prescriptions on female modesty. Such a desire for an effortless perfection and authentic deception characterizes the essence of the ethos paradox of Instagram models. The value of this empirical investigation is that it highlights a potential pitfall for advertisers in making the assumption that featuring strong influencers in their advertising is necessarily an enhancement of sales potential. Moreover, it illustrates how Instagram endorsement functions in this geopolitical context and offers guidelines for optimizing Instagram advertising.

Contemporary post-apocalyptic films portray a world ravaged by ecological catastrophes, and humanity on the brink of extinction. Such films echo the urgent environmental discourses of the Anthropocene, while offering instances of a post-anthropocentric perspective and the new subject-formations it engenders. The article argues that the central rhetorical device that generates an ecocritical perspective in such films is the post-apocalyptic landscape. Cinematic space shapes the meaning of all films, and this is even more emphatic when setting is transformed into landscape (Lefebvre 2006). What is more, in the post-apocalyptic films, the landscape becomes the main site of the films’ “rhetorical enviromentality” (McMurry 2017). The article examines the post-apocalyptic landscape in I Am Legend (2007) and Mad Max: Fury Road (2015) and how it articulates the entangled relation between humans and the collapsing world that surrounds them. Using Rosi Braidotti’s (2013) post-human theory, I contend that these cinematic landscapes hint at an “eco-philosophy of multiple belongings” (Braidotti 2013, 49) and enact “a process of redefining one’s sense of attachment and connection to a shared world” (Braidotti 2013, 2019). Ultimately, I conclude that the affective appeal of these landscapes implicates the viewer in post-anthropocentric perspectives, thus prompting new modes of environmental consciousness.

Fotografie nagrodzone w konkursie Grand Press Photo w kategorii „Środowisko” przyczyniają się do kształtowania świadomości społecznej odnośnie do współczesnych problemów i wyzwań ekologicznych. Analiza retoryczna wybranych fotografii i fotoreportaży dowodzi, że siła perswazyjna obrazu, użyta jako argument emocjonalny, może wpływać na kształtowanie opinii publicznej o stanie środowiska oraz zachęcać do podjęcia działań proekologicznych. Artykuł prezentuje rolę „strategicznej empatii”/„strategicznego współodczuwania” w procesie perswazji fotografii reporterskiej.

In environmental communication, audience engagement is an essential prerequisite for achieving persuasive aims. This article responds to recent interest in visual storytelling and emotionalization – purposeful display and elicitation of emotions – as engagement techniques. A case study of the 2020 Global Biodiversity Festival – part online science festival, part fundraising event – provides evidence of how these techniques are employed in environmental communication for biodiversity conservation. Informed by scholarship on affect, emotion, visual rhetoric, and environmental communication, the case study analysis shows how visual representations of nature, mediated experiences of nature, and accompanying narration orient festival audiences toward specific ways of seeing and feeling that foreground emotional commitments and draw audiences into potentially transformative encounters. The visual rhetoric and affective dimensions of the festival’s website, virtual fi eld trips, and multimodal presentations focus attention, create moments of connection, and call audiences to action. The case study analysis also reveals how the festival, planned in response to the COVID-19 pandemic, treats this crisis as a kairotic moment for encouraging awareness, care, and pro-environmental behaviors.

The aim of this paper is to raise questions about how cinema can allow us to rethink our relationship with the environment in the context of what is known today as the Anthropocene. In the discussion, I chart the current debates about the ecological in the humanities, with a particular focus on new materialisms, to argue that cinema can be fruitfully thought of as part of what anthropologist Anna Tsing (2015) calls the “arts of noticing”. I then turn to a consideration of the potential influx of affect theories on ecocriticism and film studies, before sketching out possible approaches to studying film from an affective, new materialist and postanthropocentric perspective. These approaches might have wider implications for rhetorical perspectives on cinema, especially for those investigating emotional appeals.

The article examines the narrative strategies of two documentary films that give insight into the direct-action campaigns of two radical environmental groups; Jerry Rothwell’s How to Change the World (2015) recounts the birth of Greenpeace and its development of “mindbomb” communication strategies. Marshall Curry’s If a Tree Falls (2011) chronicles the rise and fall of the Earth Liberation Front and its tactics of ecotage. Situating both films in the larger history of radical environmentalism in the United States, the article explores the affective side of their rhetoric on two levels: on the level of the activists’ own communication strategies and on the level of the films made about these activists and their strategies. It argues that making a documentary film about radical environmentalist groups raises moral questions for the filmmaker and that, each in his way, Rothwell and Curry have both made films that straddle the line between ostensible objectivity and sympathetic advocacy for the individuals they portray.