Speechwriting is a recognized profession in politics and business, particularly in the English-speaking world where speeches are central to communication. Drawing on archival research into the Kennedy–Sorensen model of State of the Union writing and findings from the author’s survey on contemporary Speechwriting in British and American politics and business: a study of the practice, profession, and speechwriting ethics, this paper highlights how the close collaboration once exemplified by JFK and Ted Sorensen no longer reflects contemporary practice. Today speechwriters often lack access to leaders and policy deliberations, yet their communication expertise and media awareness remain vital to shaping and conveying policy.

The article examines how the Ukrainian language has become a strategic battlefield in Russian propaganda, acting as a front in the Russian-Ukrainian conflict. It reports on the analysis conducted within the Discourse-Historical Approach of media statements made by Russian politicians and propagandists. It shows how current attacks on the Ukrainian language are a continuation of historical practices of linguistic repression. It reveals that the rhetoric of delegitimization of Ukrainian is based on recurring topoi, such as artificiality, primitiveness, and hostility, and on well-established mental models that legitimize Russia’s takeover. The results confirm that Ukrainian is not seen as a neutral communication tool but as a hostile element in the narrative of the uniformity of the “Russian World.” Russian depreciations and delegitimizations aim to deny the existence of a distinct Ukrainian national identity as a neo-imperialist strategy to subjugate Ukraine.

This article examines various dimensions of persuasive communication during protest actions undertaken by Polish farmers in public spaces in 2023 and 2024, thereby disrupting social order. The source of information regarding the strikes is the popular general news portal rmf24.pl, which prepared a special report dedicated to these events. The analysis draws on the paradigm of the rhetoric of anger, which is conceptualised at the beginning of the article and compared to hate speech, rhetoric of violence, and similar concepts. The study employs several methodological approaches from the intersection of social sciences and humanities, including discourse analysis, semiotic analysis, and action analysis. The last section summarise how the Polish farmers' protests can be situated within the rhetoric of anger and point out fields for further research.

The manuscript explores the escalation of the Polish–Israeli diplomatic conflict in 2018, which was instigated by an amendment of the law on the National Remembrance Institute. The rhetorical analysis draws from TV news content aired by four major Polish TV stations and highlights two prominent strategic narratives: the first asserts “Poland's duty to defend truth and its reputation on the global stage”, while the second underscores the “challenging Polish–Jewish relations, which are often a subject of political maneuvering.” The study maps the uses of frames, metaphors and the Burkean pentad in the collected media materials.

Building on a critical study in Cap (2024), the present paper broadens the framework of critical cognitive discourse research with tools drawn from rhetorical theory to explore patterns of conflict-charged communication and legitimization discourse used by Polish political parties to claim and enact state leadership. The first part studies the discourse of Law and Justice, a far-right party ruling Poland in the years 2015-2023. It examines its strategies of leadership legitimization involving ideological polarization, strategic generation of internal and external conflict, threat construction and crisis management. The second part analyzes the more moderate and cooperation oriented discourse strategies implemented by three opposition parties in the lead-up to the October 2023 elections, in which the party lost power. The aim of the paper is to apply the broadened discursive-rhetorical apparatus to compare and contrast the two kinds of discourse to speculate about the longevity of an essentially conflict-charged rhetoric. It is argued that radical populist discourse can be an extremely powerful tool, able to grant long-term political leadership. However, in a yet longer perspective, such a discourse runs a considerable risk of “wearing out” and becoming vulnerable to more forward-looking and pragmatic leadership rhetoric.

Excerpts from the most comprehensive ancient textbook on the theory and art of oratory, namely the Institutionis oratoriae libri XII by Marcus Fabius Quintilian, accompany the author in briefly presenting a (self)analysis of two university courses: Practical Rhetoric (offered in the field of e-editing and editorial techniques, publishing specialization) and Media Rhetoric (and Eristic) (Polish philology, editorial and media specialization).

W obszarze interdyscyplinarnych związków retoryki z innymi dziedzinami wiedzy znajduje się psychologia społeczna zajmująca się wywieraniem wpływu. Są to zależności z jednej strony oczywiste, a z drugiej rzadko opisywane na polskim gruncie naukowym. Aby je wykazać, zbudowany zostanie most łączący wybrane aspekty klasycznej retoryki w ujęciu Arystotelesowskim i sofistycznym z procesami opisywanymi przez Roberta Cialdiniego. Dzięki takiemu zestawieniu można wykazać, iż to klasyczna retoryka jest obszarem źródłowym. Celem badawczym jest prześledzenie tych zależności. Dla przeprowadzonych analiz ważne są dwa źródła inspiracji. Pierwsze z nich to własna uniwersytecka praktyka dydaktyczna. Drugim naukowo i teoretycznie ważnym są prace Piotra Lewińskiego.

The study hypothesized that employees better receive messages containing inclusive forms. A review of the existing literature on inclusive language and its impact on employee well-being and organizational innovation was conducted. As studies worldwide show, inclusive language can: enhance the sense of belonging to an organization, provide a sense of security, and increase engagement. Inclusive language can lead to higher levels of employee creativity and innovation, and also reduce the likelihood of burnout. In our study, we examined whether inclusive language is understandable and can influence the organisation's perception and employee engagement. To this end, we tested three versions of a message: exclusive, non-inclusive, and inclusive – on a sample of 1375 working individuals using the Computer-Assisted Web Interview (CAWI) method in collaboration with IPSOS. Contrary to popular belief, inclusive language was not perceived as more difficult to understand. However, it did influence the assessment of the organization's friendliness. The study indicates that inclusive language can be a valuable asset for organizations.

The author analyzes two different meanings of the words debate and debating in Polish: as process of collective thinking, searching the best solution of certain problem of community and as a „battle”: confrontation of two opinions. These two faces of debates could be connected with two rhetorical exercises (suasoriae and controversiae), two rhetorical genres (genus deliberativum and genus iuridicum) and two models of modern debates: deliberative debate and Oxford debate. Then two education projects, based on these concepts of debates are presented debates about plastics among pupils of secondary schools in Płock (case study of use the concept of Oxford debate) and Gdańsk Academy of Debate (based on the concept of deliberative debate). Then the author discusses numerous advantages and disadvantages of the use of Oxford debate and deliberative debate as a tools of rhetorical and civil education. Probably these two concepts of using debates in rhetorical education are complementary and should be used together, or a new format of debate, combining „battle” and „brainstorming”, should be invented.

Metoda odwróconej klasy to jedno z narzędzi tzw. nauczania hybrydowego ( blended learning). Zakłada korzystanie z interaktywnych, zróżnicowanych treści dostępnych online oraz zespołową pracę podczas zajęć. Artykuł przedstawia podstawowe założenia metody, kategorie zagadnień, które warto uwzględnić przy planowaniu pracy tą metodą oraz efekty kształcenia, które udało się uzyskać w kształceniu dziennikarzy na kierunku filologia polska. Wydaje się, że wykorzystanie tej metody, nadal niepowszechnej w kształceniu akademickim, ma swoje ważne uzasadnienia szczególnie dla uczenia (i uczenia się) retoryki.

This article investigates how spatial structuring in local memoirs from small towns in the Warsaw region functions as a rhetorical strategy of memory. By analysing how authors organise their narratives around places, use ekphrasis to engage materiality, and revisit locations of personal significance, the study aims to demonstrate how individual memory is shaped and structured through space. The article further explores the tension between past and present in these memoirs, examining whether spatial narratives reinforce continuity or emphasise rupture in personal and collective memory. By embedding memory in physical spaces, the authors reinforce identity, bridge past and present, and pass down knowledge to future generations. Through a detailed analysis of spatial narratives, this article clarifies how memory functions not only as personal recollection but as a strategy for survival and intergenerational transmission.

Traditional models of rhetoric, based on classical and neo-classical texts, have fallen out of favor with some rhetorical scholars. This paper aims to demonstrate that, despite any potential criticisms, they remain useful for the critical examination of contemporary rhetorical artifacts, especially when it comes to the training of students. Herein, I show how Lloyd Bitzer’s “The Rhetorical Situation” (1968) can be applied to a pro-tobacco advertisement/multi-media campaign that appeared in print, video, and other formats in 2021. Said application demonstrates that there is still room in our expanding conception(s) of rhetoric(s) for older models to critique newer forms/types of rhetoric in useful ways. These models and their ease of use can be utilized in introductory, intermediate, and advanced classes on rhetorical theory and/or criticism at the university level. A traditional model need not be a curio relegated to the past. In the hands of an instructor mindful of rhetoric’s history, it can garner appreciation and be embraced by a new generation of emergent scholars.

The aim of the article is to analyze ethos and pathos in the rhetoric of the President of Ukraine, Volodymyr Zelensky. I analyzed 28 speeches delivered before the parliaments and National Assemblies of various countries in the first hundred days of the Russian-Ukrainian war. The results of the study show that Zelensky's rhetoric is geared toward arousing five affects: fear, compassion, anger, shame and sadness. The speaker's credibility, built both in and out of speech, is based on competence, trust and similarity to the recipient.

W artykule przeanalizowano współczesne polskie podręczniki retoryki, które przedstawiają entymemat (sylogizm retoryczny) jako właściwy retoryce sposób argumentowania. Entymemat jest w tych publikacjach właściwie bez wyjątku rozumiany jako sylogizm asertoryczny z ukrytą przesłanką, przy czym autorzy często powołują się na Arystotelesa, równocześnie jednak nie zamieszczają przykładów podawanych przez samego Stagirytę. Przykłady te bowiem w oczywisty sposób nie pasują do przyjmowanej definicji. Z tego samego powodu w podręcznikach wykład na temat entymematu jest prawie zawsze rozdzielany od nauczania o toposach (topoi). Zamieszczane w podręcznikach przykładowe entymematy – pomimo dedukcyjnego schematu wnioskowania – są często odbierane jako albo mówiące o rzeczach oczywistych („Sokrates jest śmiertelny, ponieważ jest człowiekiem”), albo manipulacyjne, ponieważ przemilczana przesłanka okazuje się fałszywa. W artykule zostaną przedstawione współczesne ustalenia – zwłaszcza autorstwa Sary Rubinelli (Ars Topica. The Classical Technique of Construcing Arguments from Aristotle to Cicero, 2009) – odnośnie do znaczenia toposów dla formułowania entymematów, co może pomóc w przezwyciężeniu wąskiego rozumienia entymematu jako sylogizmu asertorycznego oraz w ponownym zintegrowaniu sposobu nauczania o sylogizmie retorycznym z wiedzą o toposach (topoi).

Artykuł stanowi próbę opisu mechanizmów komponowania sensu w kodzie wizualnym (rozumianą analogicznie do procesów komponowania sensu w kodzie werbalnym, tj. tworzenia figur retorycznych) na podstawie portretowych rysunków i płaskorzeźb wykonanych przez studentów Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. Zebrany materiał analizowano z perspektywy kształtowania znaczących układów formalnych w przekazach wizualnych, w odniesieniu do etapów pracy twórczej nad wypowiedzią: inventio, dispositio i elocutio. Poszukiwano tą drogą zasad komponowania sensu na obrazie: od organizacji treści, przez układ kompozycyjny, po poprawną, stosowną i ozdobną wypowiedź, w odniesieniu do budowanych przez studentów hierarchicznych układów środków formalnych. Przeprowadzone obserwacje wskazywały na istnienie analogii między procesami percepcji wzrokowej a hierarchizacją działań związanych z komponowaniem sensu w przekazie wizualnym. Studenci, posługując się środkami formalnymi, nie zawsze potrafili tworzyć sens bez zakłócania znaczeń. Zidentyfikowane mechanizmy deautomatyzacji percepcji, takie jak wyobcowanie elementów i komplikowanie form, są związane z retoryczną zmianą schematów przetwarzania na poziomie syntaktycznym i semantycznym. Zmiany te, interpretowane w kategoriach mechanizmów kognitywnych: detractio, adjectio, transmutatio i substitutio, zgodnie z ujęciem Axela Rohlfsa (2023),związane są z metapoznaniem, czyli kierowaniem uwagi na proces poznawczy, a nie treść poznania.

Artykuł podejmuje próbę oceny zasadności powrotu do klasycznego modelu edukacji opartego na trivium w kontekście współczesnych wyzwań edukacyjnych i technologicznych. W oparciu o założenia klasycznej edukacji, w której gramatyka, dialektyka i retoryka tworzyły podstawę do racjonalnego i obywatelskiego kształtowania jednostki, autor analizuje, na ile powrót do tych fundamentów może odpowiedzieć na problemy związane z powierzchownym i schematycznym myśleniem młodego pokolenia. Autor zwraca uwagę na znaczenie rozwijania krytycznego myślenia, umiejętności logicznego rozumowania i skutecznej argumentacji jako antidotum na dezinformację i uproszczenia pojawiające się w dobie cyfrowej. Ponadto przedstawia propozycję implementacji trivium jako metody wspierającej holistyczne kształtowanie wiedzy i osobowości.

Celem artykułu jest określenie potencjału orędzia inauguracyjnego prezydenta w dydaktyce retoryki, zwłaszcza w odniesieniu do takich zagadnień, jak analiza sytuacji retorycznej i warunków performatywności aktu zaprzysiężenia prezydenta. Artykuł szuka odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób retoryka jest kształtowana przez okoliczności i w jaki sposób retoryka kształtuje obraz sytuacji. Analiza orędzia inauguracyjnego w dydaktyce retoryki pozwala pokazać konwencjonalność mowy inauguracyjnej (problem gatunku i stylu) i to, jak w tym konwencjonalnym schemacie wyrażają siebie, swoje polityczne koncepcje i polityczne zaplecze prezydenci, a także jakimi środkami z zakresu inventio, dispositio i elocutio przekonują do siebie i swojej wizji prezydentury. W tekście zaproponowano wybraną ścieżkę analizy retorycznej mów inauguracyjnych wraz z przykładami, którą można wykorzystać w dydaktyce retoryki.

W artykule przedstawiono założenia, przebieg i efekty rozwijających kompetencje retoryczne zajęć skierowanych do studentów dziennikarstwa. Punktem wyjścia był paradygmat narracyjny Waltera Fishera, który może być wykorzystany zarówno w analizie, jak i tworzeniu własnych narracji. Posłużył on jako rama do omówienia zjawiska teorii spiskowych. W ramach zajęć studenci wypełniali ankiety badające ich stosunek do tego typu narracji, tworzyli własne teksty narracyjne, a także analizowali je w oparciu o zaproponowane kryteria. Artykuł przedstawia wnioski z kolejnych etapów tego doświadczenia dydaktycznego, by podkreślić jego zalety, a także potencjalne zastrzeżenia, jako narzędzia rozwijającego umiejętności krytycznego myślenia, twórczego pisania oraz refleksji nad obecnością narracji spiskowych w przestrzeni medialnej.

W artykule przedstawiono analizę wybranych podręczników do języka polskiego dla szkół ponadpodstawowych, koncentrując się na tematach związanych z retoryką i erystyką. W 2019 roku bowiem elementy retoryki zostały oficjalnie wprowadzone do podstawy programowej tego przedmiotu. W 2024 roku pierwsi absolwenci szkół średnich, nauczani zgodnie z nową podstawą programową i korzystający ze zmodyfikowanych podręczników, rozpoczęli studia na uczelniach. Wyżej wymienioną analizę zestawiono z badaniem ankietowym przeprowadzonym wśród tej grupy studentów. Wyniki wskazują, że na ogólnym poziomie identyfikacja zjawisk retorycznych i erystycznych wzrosła. Respondenci wykazali większą znajomość treści związanych z etyką wypowiedzi, grzecznością językową i manipulacją, jednocześnie treści związane z perswazją, argumentacją były gorzej rozpoznawane. Płynie z tego wniosek, że na poziomie nauczania akademickiego wskazane byłoby, aby uzupełnić merytoryczne luki lub uogólnienia z wcześniejszych etapów edukacji, a także wzbogacić programy zajęć o praktyczny trening rozwijania umiejętności retorycznych.

Przedmiotem artykułu jest refleksja dydaktyczna towarzysząca projektowaniu i realizacji kursu akademickiego skierowanego do młodych badaczy. Celem kursu jest podniesienie kompetencji komunikacyjnych kursantów, szczególnie w zakresie prezentacji wyników badań. W artykule zwraca się uwagę na rolę językowego i wizualnego akcentowania treści, w tym na rolę liczb, a także na istotne czynniki związane z pozycją mówcy i audytorium.

W artykule autor rekomenduje amerykańską prezydencką retorykę inauguracyjną (APRI) jako obiekt wieloaspektowych zainteresowań współczesnej edukacji akademickiej w zakresie komunikacji perswazyjnej. Kursy dotyczące tego typu oratorstwa ukazane zostały w kontekście dynamicznych przemian kształcenia wyższego w trzeciej dekadzie XXI stulecia. Zajęcia dotyczące APRI identyfikowane są jako rozwijające w szczególności biegłość komunikacyjną i obywatelską (w warunkach rewolucji technologicznej oraz żywiołowej transformacji medialnej). W tekście przedstawiono argumenty, iż teoretyczne i praktyczne studia and APRI mogą wzmocnić konstruktywny dialog w demokracjach liberalnych, ułatwiając odbudowę zaufania społecznego i pomnażając kapitał społeczny. Kształcenie dotyczące APRI może odpowiadać na istotne wyzwania, z którymi mierzy się szkolnictwo wyższe naszych czasów. Wśród nich wymienić należy: 1) umiędzynarodowienie akademii, 2) projektowanie edukacji partycypacyjnej, 3) integrację nauczania analogowego z digitalnym, 4) interdyscyplinarność programów edukacyjnych, 5) aktualizację poglądów na temat obiektywności oraz intersubiektywizacji poznania, 6) redefinicję oraz harmonizację celów kształcenia akademickiego.

W artykule poruszone zostało zagadnienie wykorzystania oracji jako materiału w nauczaniu retoryki oraz problem dostępności i funkcjonalności źródeł zawierających historyczne i współczesne oracje w języku polskim. W części pierwszej przedstawiono podstawowe sposoby funkcjonowania materii oratorskiej w tradycji retorycznej, w szkole rzymskiej i polskiej XVI-XVIII w., formułując na tej podstawie wskazanie dla współczesnego kształcenia retorycznego, by wykorzystywać przykłady „najlepszych mówców”. Sondażowa analiza sylabusów przedmiotów retorycznych prowadzonych na polskich uniwersytetach pokazała dość ograniczone, mimo częstej praktyki wygłaszania własnych przemówień, odwoływanie się do tekstów mów. Wiąże się to prawdopodobnie z brakami w zakresie dostępności źródeł. Zdiagnozowano je jako efekt trudności obiektywnych, wynikających ze specyfiki funkcjonowania oratorstwa i jej konsekwencji w postaci różnych typów wydań, w których pojawiają się historyczne i współczesne mowy. Następnie spojrzano na status oratorstwa w nauczaniu retoryki z perspektywy studenta, podstawą analizy stała się ankieta pilotażowa. Potwierdziła ona duże zainteresowanie kształceniem retorycznym i zrozumienie praktycznej przydatności retoryki przy zaskakująco niskim poziomie znajomości oratorstwa (w tym szczególnie polskiego). W podsumowaniu podkreślono fundamentalne znaczenie analizy autentycznych mów dla praktyki nauczania (wzorcowość, organiczność, sytuacyjność, waloryzacja argumentów) i sformułowano jako postulat oraz zobowiązanie dla środowiska akademickiego stworzenie nowoczesnej, naukowej bazy oratorstwa, proponującej kanon tekstowy dla dalszych, popularyzatorskich działań.

This article investigates the rhetorical means used by EFL university students in interactions with ChatGPT with emotional prompts. It has been found that most participants do not construe the interaction with the bot as a traditional communicative situation, and do not frame the bot as a humanlike agent. However, after being prompted to use emotional appeal, the participants mapped the features of human-human communicative situation without mapping the perception of the interlocutor as a human being.

Debata konkursowa stanowi gatunek retoryczny, który charakteryzuje się określoną konwencją, przekonującym przekazem argumentacyjnym, formą rywalizacyjną oraz oceną ekspercką. Debata jest wykorzystywana w edukacji głównie do doskonalenia kompetencji komunikacyjnych. W artykule wskazuje się na propozycję zastosowania debaty konkursowej w dydaktyce akademickiej jako metody wspomagającej rozwój umiejętności i postaw badawczych. Podstawowym odniesieniem historycznym i systemowym dla takiego zastosowania debat jest dialektyka, stanowiąca zbiór zagadnień z zakresu teorii dyskusji i argumentacji. Na tej podstawie postuluje się nadanie debatom rangi sporu naukowego, którego rozstrzygnięcie oparte jest na procedurze symetrycznej dyskusji argumentacyjnej. Wyróżnione w artykule metodyczne sposoby zastosowania debat w edukacji pozwalają na doskonalenie efektów heurystycznego, krytycznego i kreatywnego myślenia.

This paper uses a corpus rhetoric approach to analyze persuasive strategies in competitive debates. The examined strategies are based on inference markers and selected types of systemic means of persuasion. The study is two-fold: the first part is the quantitative and qualitative analyses that characterize competitive debates compared to other persuasive discourses. The second part, the case study, shows the use of particular persuasive strategies related to inference markers and systemic means of persuasion in a specific rhetorical situation. As the quantitative analysis revealed, regardless of the debaters’ experience level, competitive debates are highly saturated with analyzed persuasive strategies. The case study depicts the dynamics of the selected debate; moreover, it illustrates the methodological value of linking macro and micro perspectives in the study of competitive debates as a rhetorical genre and educational activity.

The conquest of America brought with it the introduction of rhetoric as a model of teaching and as a practice in the different manifestations of religious discourse, of which the preaching or sermon was the most important for scholars of the colonial era (16th-18th centuries) who, on the other hand, gave little importance to the three political genres: deliberative, epideictic and judicial or forensic, although these had not disappeared as discursive practices. The great classical deliberative oratory had taken a backseat in New Spain but continued to develop in the consistories of the mayoralties and in public debates; the judicial genre continued to be exercised in lawsuits before the Inquisition and local judicial bodies and the epideictic genre was manifested in the lives of saints and praises of various kinds. This situation changed during the 19th century, particularly in the second half, when great parliamentary oratory, civic and patriotic speeches that flooded the republic and judicial oratory flourished because of the new political conditions brought about by the struggle for independence and the triumph of liberalism, in addition to other important genres such as history and journalism. The purpose of this essay is, first, to offer an outline of oratory practices and rhetorical teaching during the Colony, emphasizing the importance of sermons and the oblivion of other discursive expressions and, second, to show the emergence of political genres during the 19th century, which reached their greatest splendor in discursive practices and liberal education.

Rarely are cookbooks simply collections of recipes; frequently, they offer a wealth of additional cultural and historical information. They serve as a medium for sharing ideas and memories; and thus operate rhetorically. Similarly, a recipe is not simply a set of instructions; it is a text embedded within and reflecting cultural, social, and historical contexts. Recipes act as rhetorical tools that foster communal continuity and cohesion. Cookbooks create a rhetorical space, engaging readers through both the main text and supplementary elements, or “paratexts,” as termed by Gérard Genette. This study examines the rhetorical function of Emily Meggett’s bestselling cookbook, Gullah Geechee Home Cooking, with a focus on her “Fried Okra” recipe and its accompanying paratexts. Analyzing these elements enhances our understanding of and appreciation for the cultural and rhetorical dimensions embedded within her cookbook.

Mexican President Andrés Obrador’s speech on the occasion of the 85th anniversary of the expropriation of oil suggests the speaker’s oratorical maturity. The speech is multi-threaded, with a factual (historical) dominant, accompanied by an important persuasive emotive and evaluative component, which is the proof of the rhetorical balance of the speech. The content of the speech and the way it is delivered strengthen and tighten social bonds and unite the community around universal ideas and values such as freedom, honesty, equality and sovereignty. Despite many problems that contemporary Mexico is struggling with, expropriating oil carried out 85 years ago was skillfully used by President Obrador. The rightness of the leftist path leading to social justice was clear in the speech. The anniversary became an excellent opportunity to popularize the president’s planned and ongoing political activities.

The article focuses on the paragraph 30 from the epideictic speech of Gorgias The Defense of Palamedes (B 11a in: Die Fragmente der Vorsokratiker 1956, 291), where the noun μνήμη ("memory") appears. Through a contextual philological analysis, the Author manages to establish the full semantic range of mneme and determine the role it plays in this passage (B 11a, lines 188-198). The title character of the speech, Palamedes, defending himself against a false accusation, presents his inventions as the main argument for his innocence. One of the most important inventions is writing, which mneme - "memory" entrusts stored information, becoming its confidant. Based on a detailed contextual analysis, it can be convincingly concluded that the proper meaning of mneme in the examined fragment is "intellectual ability, power" to collect, organize and store messages, understood as a "reservoir" of remembered facts and events. Written word is the real guarantor of their preservation in an unchanged form. In this way it becomes the guardian of "memory", moreover, as its confidant, writing removes the "troublesome" excess of information from it and thus makes it regenerated, efficient and accessible for humans to acquire new information and knowledge.

The article analyses the lyrics of selected songs by Lila Downs, paying special attention to the rhetorical appeals of logos, ethos and pathos they contain. The results of the analysis reveal all three types of rhetorical appeals, as well as passages combining two or all three of them. Pathos appeals to emotion, often using specific linguistic means (hyperbole, irony), ethos evokes both historical figures and indigenous people as examples, and logos involves predominantly social criticism.

This paper considers the possible parallels between Aristotle’s Rhetoric and the doctrine of “issues” (staseis) as developed in Hellenistic rhetoric. It is argued that while present in Aristotle’s thought, the issues are not built into a comprehensive system but rather integrated into his method of invention focused on topics. The different approaches in Books I and III seem to be due mainly to their respective contexts, and complement one another by focusing on different aspects of the issues.

The aim of the article is to revise views on the parodic nature of Plato’s funeral speech (epitaphios logos) entitled “Menexenus.” By demonstrating Plato’s literary virtuosity in the funeral speech and conveying his opinions regarding the social policies of democratic Athens, the author of the article seeks to challenge previous interpretations of the parodic nature of epitaphios logos in the “Menexenus.” Since Plato was writing during a period of establishing and asserting the authority of literary prose in opposition to the hitherto educative role played by poetry, the article also addresses the question of Plato himself establishing his authority through a symbiosis of philosophy and rhetoric. The author of the article draws attention to Plato’s significant contribution to revising views on the art of rhetoric by discussing it exhaustively and extensively in his dialogues, including the “Menexenus.”

While thoroughly theorized in rhetorical studies, the body primarily is understood as or through text. Following a literature review of the body in rhetorical scholarship, this article argues that the situated, concrete body is integral to ideological identity through its function as doxastic warrant in enthymematical argumentation. The article finally outlines a rhetorical-ethnographic orientation for investigating the points of expression for a doxastic body of a specific field.

In recent years, rhetorical scholars have turned to study the materiality of rhetoric as well as the rhetoricity of material, often introducing a posthumanist or anti-anthropocentric stance rejecting mind-body dualism(s), while often also turning to affirmative frameworks as an alternative to criticism. Introducing the Nordic Waste scandal in Denmark in 2023, we point to the risk of toxically affirming the perspective of environmentally harmful corporations in rhetoric centering materiality and affirmation.

As the mainstream representations of the contested space of the U.S.-Mexico border often neglect to reflect the diversity of border stories and miss rhetorical dimension, the aim of this paper is to analyze Ana Teresa Fernández’s most recent act of border artivism – her performance, At the Edge of Distance (2022) and its documentation, from the visual rhetoric’s perspective. This analysis is to examine the argumentative power of images created by the artist as well as their function. The article explores versatile border stories Fernández’s paintings convey and analyzes how they function as a call for action – to challenge hostipitality Latinx experience in the U.S. and replace it with acts of transborder conviviality.

The concept of the text is built on several grounds: on the one hand, I am interested in the phenomenon of the beginning of the text, the rhetorical and pragmalinguistic potential of the introduction. On the other hand - literary correspondence, due to the above-average poetic talent of male and female authors, escapes the codified rules of epistolography. The matter becomes even more complicated (and, I think, more attractive) when we consider that from Szymborska's correspondence with Herbert and Barańczak emerge portraits of friendship, intimacy - and the public and private worlds intermingle, and with the intimacy, the greater closeness of the relationship, the question of escape from convention also arises. The perspective taken is micro-situational and as such relates to the different strategies of starting a letter, characteristic of these three writers. It allows us to point out what winning the favor of the recipient is all about, how it connects to the construction of the writer's identity, to the repetitive bonding activity.

The paper discusses the relationship between leadership and expressivity as exemplified by the Polish President's address to the Ukrainian Parliament delivered on 22 May 2022. The study draws on existing understandings of expressivity and discursive leadership as well as previous studies on gesture in political rhetoric. Co-speech gestures are discussed as an interactional resource linked to emotion and evaluation, and as an inseparable part of the speaker’s public persona and identity. Following Bednarek (2011), the analysis considers the president’s expressivity at the micro-, meso- and macro-level, and it identifies a range of linguistic and gestural resources with which Andrzej Duda constructs a positive involved style while “communicating emotion” and “doing intensity.” The analysis also links the president’s linguistic expression of ardour and gestural behaviour to leadership capabilities, explaining how “relating to the audience” and “visioning” can stir and mobilise the audience in times of war and uncertainty.

This article aims to explore how psychologist Aleksandra Sileńska, known online as Mom Therapist, addresses the mental health of mothers in her Facebook posts. Through content analysis and rhetorical tools, including the categories of topos and the triad of ethos, pathos, and logos, the study examines Sileńska’s communication strategies. The findings reveal that she predominantly employs pathos and ethos in her posts. Additionally, her promotion of the Cared-for Mom model contrasts sharply with the traditional Polish Mother topos, which often overlooks the mental health of mothers.

In recognizing the symbolic potential of the body, fashion photography is a logical but critically underexplored area for the study of militarism in popular culture. Using the conception of imperial democracy as a theoretical framework, a semiotic analysis of Steven Meisel’s editorial “Make Love Not War” published in “Vogue Italia” identifies how gender and uniform are used to replicate imperialist narratives in a luxury fashion context. These visuals uphold the tenets of new militarism by fetishizing military aesthetics.

The article attempts to present the rhetorical analysis of selected publications which can be currently found in the Internet and which deal with the issues covered by the acronym LGBTQ+ (and its variants). Differentia specifica of various definitions of the notion (starting with “people” and “community” to “ideology” and “degeneration”) manifests itself in, among others, the reference to two other, highly significant, because persuasively catchy notions: health and disease, both of the body and the mind, on which the analysis taking into account all textual dimensions (inventio, dispositio and elocutio) on the one hand, and extratextual (communication, contextual and consituational) conditions of the internet “dispute” about LGBTQ+, focuses. The description of how the notions of “health” (somatic and mental) and “disease” (also dual) are used in this analysis lead to the final conclusion that the twofold approach to LGBTQ constitutes the incarnation of, to a certain extent, the perennial civilizational or cultural conflict between barbarity and humanism, whose depositary, among others, also (classical) rhetoric in one of its numerous meanings remains.

This article explores the adaptation of Gérard Genette's concept of narrative prolepsis in the realm of social media as the proleptic technique, demonstrating its effectiveness as a tool for anticipatory rhetoric in digital communication. By analysing selected instances from Twitter and Facebook, the study illustrates how digital utterances employ proleptic cues to capture audience attention and potentially engage audiences. The concept of prolepsis, traditionally associated with narrative foresight in literature, is shown to be effectively transposed into the digital context, where it functions as a mechanism to attract user attention. This adaptation highlights the dynamism of rhetorical strategies in the evolving landscape of digital communication, underscoring the continuity of classical rhetorical principles in new media environments. Future research should incorporate a corpus study, which would allow for an in-depth examination of the diverse array of proleptic cues employed by social media influencers. Furthermore, an exploration into the persuasive efficacy of prolepsis, along with its potential links to reasoning fallacies, could provide intriguing insights. Additionally, an analysis of audience reactions to these cues could contribute to a more holistic understanding of their impact.

Rozróżnienie na „swoich” i „obcych” jest dla władzy narzędziem kształtowania tożsamości narodowej poprzez określenie granic przynależności i wykluczenia. Celem badania była analiza definiowania wyrażenia prawdziwi Polacy w przemówieniach w Sejmie. Analiza została przeprowadzona na stworzonym korpusie przemówień sejmowych z lat 1989-2023, składającym się z ponad 291 tys. wystąpień z obrad plenarnych. Badanie kontekstu przywołania wyrażenia prawdziwi Polacy, towarzyszących mu emocji, typu budowania opozycji między „prawdziwymi Polakami” a resztą narodu, w połączeniu z analizą zastosowanych toposów (loci), pozwoliło na wysunięcie wniosków dotyczących politycznych intencji posługiwania się tym wyrażeniem, które interpretujemy w kategoriach „retoryki wykluczenia” i „retoryki uwiarygodnienia”. Poprzez zastosowanie tej perspektywy, wyniki badania rzucają nowe światło na uniwersalne mechanizmy konstruowania tożsamości narodowej w dyskursie publicznym, ukazując, jak klasyczne schematy argumentacyjne adaptowane są do współczesnych debat politycznych.