Artykuł poświęcony jest wizualnej reprezentacji migrantów na okładkach tygodników opinii. Analizie poddano 158 okładek z lat 2020–2025, traktowanych jako perswazyjne komentarze redakcyjne o charakterze multimodalnym. Badanie, osadzone w ramach współczesnych teorii retoryki wizualnej i analizy dyskursu medialnego, pozwala zrekonstruować dominujące toposy, strategie emocjonalne oraz ideologiczne różnice w narracjach o migracji w Polsce i Niemczech. Okładki nie tylko odzwierciedlają spory polityczne, ale także współtworzą je, programując emocje odbiorców. Jednak obecność toposów solidarności i pragmatycznych ujęć politycznych sugeruje, że dyskurs ten jest zróżnicowany i podlega negocjacjom ideologicznym. Dane ilościowe wskazują ponadto na na przewagę negatywnych przedstawień, szczególnie w polskich tygodnikach opinii, co utrwala narrację strachu oraz opozycję „swój – obcy”.

Tematem artykułu jest analiza wystąpień kandydatów na prezydenta Polski ze szczególnym uwzględnieniem Karola Nawrockiego i Szymona Hołowni w trakcie przedwyborczych debat telewizyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem perswazyjnej roli metafory. Metafora w ujęciu kognitywnym to nie tylko sposób mówienia, lecz przede wszystkim narzędzie rozumowania, dlatego stanowi też ważny element retorycznych zabiegów, mających na celu przekonanie odbiorcy do proponowanej przez nadawcę wizji świata. Metafora może zatem, inaczej niż w przypadku argumentacji opartej na racjonalnych przesłankach, kreować pożądane przez mówców zestawy przekonań i postawy oraz wzmacniać postulowane w tekstach wartości. Analizie poddane zostały te spośród wystąpień, które zaliczane są do tzw. swobodnej wypowiedzi, czyli zawczasu przygotowanych tekstów, mających stanowić sedno programu wyborczego i planowanych przez kandydata działań. W ramach sześciu wyróżnionych kategorii tematycznych związanych bezpośrednio z wyborami zidentyfikowano schematy, które najczęściej mają konotacje negatywne. Dominują metaforyczne nawiązania do choroby, braku woli czy zwierzęcia. Na tym tle pozytywnie odznaczają się jedynie metafory POLITYK TO BUDOWNICZY i POLITYK TO REPREZENTANT.

In contemporary digital publics, rhetoric and culture intertwine, shaping collective understanding and moral judgement. Taking the public accusations against Katherine Diez as its point of departure, this article explores the rhetorical dynamics of a public accusation through which communities articulate and enforce shared norms while simultaneously reconstituting their own identities. By tracing and mapping how the accusation emerged, circulated, and crystallized across platforms, the article examines how rhetorical participation and cultural meaning-making unfold collaboratively in a networked media ecology. Drawing on theories of narrative rhetoric, accusatory rhetoric and participatory communication, the article demonstrates how a single accusation becomes a site where participants negotiate authority, moral legitimacy, and identity. The article contributes to recent research on accusatory rhetoric and offers a method for delimiting an object of analysis within a networked media ecology.

Ancient Greek rhetoric gave rise to and contributed to the (initial) development of many terms that even today attract the interest of philosophers and rhetoricians round the globe. Among those terms is logos, perhaps most characteristically described by Aristotle in his Rhetoric. But Aristotle is not the sole ancient Greek representative of rhetoric who considered the term. In this essay, I explore how selected ancient Greek figures—i.e. the Sophists, Socrates, Plato, and a few others—understood logos in the context of rhetoric. I assert that, despite some differences, they essentially viewed the term similarly, as connected to discourse involving argumentation intended to exert influence for socio-political or philosophical purposes.

This article investigates the motivation informing President Joseph R. Biden, Jr.’s rhetoric regarding America’s lack of a direct military response to Russia’s aggression in Ukraine. Employing Kenneth Burke’s pentad as its analytical lens, this study identifies how the president attempted to shape public opinion through his linguistic choices and selective interpretation of events. Biden’s rhetoric justifying the US’ non-military reaction to the conflict is found to reflect realism, and supports the claim that the US approach regarding the situation in Ukraine is an action policy. Furthermore, the results provide insight into the understanding of the working of the no-use-of-force rhetoric within the context of the still evolving post-Cold War world order.

W artykule podejmuje się problem uśmiechu jako perswazyjnego składnika komunikacji niewerbalnej. Problem usytuowany jest między klasyczną teorią retoryczną a współczesnymi badaniami nad emocjami i interakcją społeczną. Wskazuje się miejsce uśmiechu i jego rolę w konstruowaniu ethosu, pathosu oraz captatio benevolentiae, odwołując się do ujęć Arystotelesa, Cycerona i Kwintyliana, a także do studiów nad mimiką i ekspresją emocjonalną (m.in. Duchenne, Knapp). Autorka argumentuje, że uśmiech – tradycyjnie postrzegany jako gest spontaniczny – może być również świadomie wykorzystywanym narzędziem retorycznym, które wzmacnia wiarygodność mówcy, rezonans emocjonalny oraz poczucie relacyjnej bliskości z odbiorcą. Interdyscyplinarne ujęcie łączy perspektywy retoryczne, psychologiczne i neurobiologiczne, ukazując uśmiech jako mikro-strategię perswazji zakorzenioną zarówno w kategoriach etycznych, jak i afektywnych.

Typically, one might expect a review to highlight similarities, but here, I choose to place these books side by side for their contrasting perspectives.Before delving into the essence of the comparisons, it is important to recall the mission of the AK Peters Visualization Series.This series aims to capture what visualization is today in all its variety and diversity, giving voice to researchers, practitioners, designers, and enthusiasts.It encompasses books from all subfields of visualization, including visual analytics, information visualization, scientific visualization, data journalism, infographics, and their connection to adjacent areas such as text analysis, digital humanities, data art, or augmented and virtual reality ("AK Peters Visualization Series," n.d.).Both authors are practitioners who bring their expertise in communicating through visualized information and data.Jen Christiansen, who graduated in geology and art, is a senior graphics editor at Scientific American, while Nancy Organ, formally trained in statistics, has experience as a data visualization designer and educator.Each utilizes her unique skills for effective communication.Traditionally, rhetoric is understood as "a discipline concerned with the effective use of language, to persuade, give pleasure, and so on" (Matthews 2007).While this definition seems self-evident, it is essential to note that contemporary rhetoric encompasses all modes of communication.Interestingly, practitioners, educators, and researchers frequently refer to "the language [bold -EM] of data visualization," exploring its grammar, vocabulary, and stylistics (DataVis Lisboa 2020; "Visual Vocabulary," n.d.; Ben-Joseph 2016; Kandogan and Lee 2016).This context invites a closer examination of three key aspects: first, how various authors describe persuasive communication through information and data visualization, or as some call it, data storytelling; second, how to expand our rhetorical framework to include data, numbers, and statistics; and third, a deeper exploration of the audiences-crucial for rhetoricians-of data and information visualizations.As Burns et al. (2020) state.When designers create visualizations for communication, they make choices about encoding and design that they think will accurately and persuasively communicate their interpretation of the data.The ultimate interpretation of a visualization depends on both the designer and the reader. InventioBoth books target distinct audiences, as indicated by their titles.Building Science Graphics serves as both a textbook and a practical reference for anyone looking to convey scientific information through illustrations for articles, poster presentations, and beyond ("AK Peters Visualization Series," n.d.).In contrast, Data Visualization for People of All Ages is more approachable, specifically aimed

The article investigates the factors influencing the formation of rhetorical norms in social media. The case discussed concerns the activity of politicians in an election campaign. The author argues that, in addition to existing norms resulting from law, practice and the situation on the political scene, new conditions of online communication must be taken into account – the significance of technology and the change in the citizen’s position as a participant in the interaction.

This paper argues for the critical need to develop a deepened understanding of rhetoric, particularly ethos, in light of the emergence of sophisticated AI language users as rhetorical agents. It stresses the importance of the human element in rhetorical interpretation and thus introduces the concept of the zero persona to represent the creators and stakeholders behind AI tools. Understanding machine ethos is a pressing issue because questions of trust and reliability are at the forefront of society’s concerns over the use of this technology.

Głównym celem podejmowanych w artykule dociekań jest omówienie typowych przykładów wielofunkcyjnego użycia wyrażeń językowych naruszających ideę transparentności znaków na przykładzie aktów komunikacji pojawiających w niektórych debatach publicznych. Zjawisko naruszania lub przekraczania transparentności znaków, tj. częściowej zmiany ich konotacji, zmiany ich desygnatów bądź zmiany stanów mentalnych ich odbiorców, pojawia się w przypadkach pomieszania ze sobą bądź nakładania na siebie poszczególnych funkcji semiotycznych wypowiedzi językowych związanych z określonymi użyciami wyrażeń językowych.

Przedmiotem artykułu jest amplifikacja retoryczna, kształtująca narrację parabolicznego utworu Reymonta pt. Venus. Wirtuozeria formalna, organizująca dzieło, poświadcza epideiktyczny charakter retoryczności, służąc demonstrowaniu sprawności rzemiosła, erudycji i kunsztu pisarskiego, a zarazem wszystkiego tego, co kojarzyć się może z etosem autora. Amplifikację osiągnął Reymont przez zastosowanie pokaźnego repertuaru figur i tropów, uzyskując z ich użyciem artystyczną kompozycję oraz wytworność i okazałość stylu.

Artykuł łączy zagadnienia z zakresu komunikacji politycznej, logiki nieformalnej i filozofii. Jego przedmiotem jest kwestia operowania normą spójności w obrębie argumentacji z użyciem tu quoque, rozumianego jako zarzut hipokryzji, na przykładzie debat prezydenckich w Polsce z lat 2015 i 2020 r. Metodologia badawcza obejmuje filozoficzną analizę pojęć, a także analizę wypowiedzi z perspektywy logiki nieformalnej. Badanie wskazuje, że w niektórych wypadkach zabiegi z wykorzystaniem normy spójności mogą prowadzić do manipulacji.

This article examines the notion of “secure-base relationships” in kindergartens. While this concept originally emphasized early emotional bonds between parents and children, recent developments in attachment theory highlight its interconnectedness with social relationships. However, the dichotomy between a secure base and exploration remains prevalent in the literature. Adopting a practice-based approach informed by rhetorical listening, we analyse kindergarten teachers’ descriptions of exploratory processes with children. Examples from two phases of a project on the theme of the universe are discussed in light of the concepts of ethos and habitual places. Findings suggest that secure-base relationships in kindergartens are closely interwoven with exploration, forming a polyvocal and dynamic place that involves choice and risk. Embodied interactions in familiar activities are shown to support relationships, and alternating positions in play emerges as a beneficial pedagogical strategy to support a culture of sharing. Finally, the relevance of a civic notion of ethos for kindergarten communities is underscored.

Celem niniejszego artykułu jest ukazanie, w jaki sposób branże zoologiczna i dogparentingowa w Polsce kształtują przyjęte w uzusie społecznym normy retoryczne dotyczące śmierci i pochówku psów, komunikując się z ich opiekunami za pośrednictwem artykułów poradnikowych publikowanych w przestrzeni internetowej. Biorąc pod uwagę perswazyjną funkcję analizowanych tekstów, stanowiących narzędzie content marketingu, a także rolę nowych mediów w kształtowaniu świadomości użytkowników Internetu, z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, iż wpływają one na zmiany postaw, przekonań i zachowań komunikacyjnych uczestników dogparentingowego dyskursu – oczywiście pomimo oporu czy sceptycyzmu użytkowników języka polskiego przyzwyczajonych do tradycyjnych dychotomii: kultura-natura, człowiek-zwierzę, uczucia-instynkt.

Klasyczna retoryka, głęboko zakorzeniona w starożytnym życiu obywatelskim, od dawna charakteryzowała się silnym nacechowaniem normatywnym. Niniejszy artykuł bada ewolucję tego normatywizmu i jego postrzeganie we współczesnych badaniach, w szczególności nad językiem i komunikacją. Analizujemy, w jaki sposób koncepcja ars (sztuka/umiejętność) definiowała retorykę i w jaki sposób jej zasady, pomimo historycznej krytyki i zmian w podejściu do języka zachowują swoją istotność. Ostatecznie twierdzimy, że normatywizm klasycznej retoryki nie jest przeszkodą, lecz solidną podstawą do zrozumienia i ukształtowania skutecznej komunikacji w XXI wieku.

This paper examines how contemporary theatre reflects and reconfigures the rhetorical condition of disenchantment through the analysis of Leila Buck’s American Dreams and Panayiotis Mentis’s Foreigners. Drawing upon Max Weber’s notion of the disenchantment of the world and Michael McGee’s theory of the ideograph, the study explores how the American Dream has shifted from an aspirational ideology to a disillusioned cultural residue. Both plays dramatize the erosion of persuasion as a form of social cohesion, revealing how national myths lose their force under the weight of contradiction and exclusion. Buck’s interactive satire transforms the process of naturalization into a participatory spectacle that implicates audiences in the mechanisms of granting citizenship as a prize in a live game show, while Mentis’s domestic tragedy stages the ethical aftermath of disillusionment within the Greek immigrant family after they had been granted citizenship in the United States. The analysis proposes that theatre serves as a rhetorical laboratory where the collapse of ideological enchantment is made visible and emotionally intelligible. Disenchantment, far from being the negation of meaning, emerges as a mode of critical awareness that enables new forms of ethical reflection.

Celem tekstu jest eksploracja kontekstu retorycznego narracji medialnych dotyczących wykorzystania seksualnego na przykładzie skandalu Kącki–Rogaska oraz opracowanie rekomendacji dla twórców tego typu wypowiedzi. Przeprowadzono analizę ramowania w ujęciu retorycznym, koncentrując się na triadzie retorycznej i zapisach prawno-terminologicznych. Materiał badawczy stanowiło 166 wypowiedzi medialnych w mediach społecznościowych, będących bezpośrednią reakcją na ujawniony skandal, a więc takich, w których sposoby argumentacji zostały zastosowane w określonym kontekście. Zidentyfikowano narracje dotyczące czynu, osoby zgłaszającej krzywdę i osoby obwinionej. Najczęściej stosowano czyn jako oś narracji. Eksplorowano również rozpoznane ramy interpretacyjne, wśród których najczęstsze to „przemocy” i „molestowanie”, do opisu czynu. Osoby pokrzywdzone opisywano jako „ofiary” lub „osoby skrzywdzone”, natomiast sprawców ukazywano w sposób zróżnicowany – od neutralnych po emocjonalne i stygmatyzujące określenia. Przeprowadzone badanie wskazuje na potrzebę odpowiedzialnego języka w mediach, który unika uproszczeń i automatyzmów językowych, konieczność kształtowania świadomości środowiska ludzi mediów na temat norm komunikacji, a także niezbędność norm w komunikowaniu, szczególnie gdy dotyczy ono sprawy tak wrażliwej jak wykorzystanie seksualne. Autorzy opracowali zestaw rekomendacji, wskazali na ramy nierekomendowane i takie, gdzie należy zachować ostrożność.

The concept of privacy in relation to public figures is linked to the development and ubiquity of mass media. In times before photojournalists, paparazzi and social media, the private and public spheres functioned separately, with no insight provided into various aspects of users' lives. In the age of mediated reality, skilful management of the boundary between the private and the public can be an effective persuasive tool in the realm of ethos. Furthermore, persuasive objectives are evolving, as are the rhetorical principles that govern the development of ethos. In this article, I analyse how leading global politicians use the concept of privacy in public communication. The discussion focuses on types of private information disclosed, the effectiveness of such communication strategies and their impact on achieving persuasive goals, particularly the effective shaping of a positive public image.

Przedmiotem artykułu są strategie i środki retoryczne wykorzystywane w kampanii prezydenckiej 2025 r. przez dwóch wybranych kandydatów: Grzegorza Brauna i Sławomira Mentzena. Materiał analityczny stanowią ich wypowiedzi, materiały zamieszczane w mediach społecznościowych oraz treści na portalach informacyjnych. Przeprowadzona analiza wykazała, że kandydaci stosują w różnym stopniu i celu elementy retoryki pogardy i dyskursu wykluczenia, traktując Ukraińców – w zależności od prowadzonej narracji – jako Innego/Obcego lub Wroga. Wykładnikami dyskredytacji są m.in. słowa będące stereotypizującymi etykietkami – banderowiec, Ukropol, Ukropolin, frajer, akcentowanie obcości czy przypisywanie deprecjonujących cech. Te elementy są składnikami dyskursu nacjonalistycznego, powiązanego z retoryką moralności opartą na tożsamości narodowej i tradycji, lub retoryki pragmatycznej, powiązanej z kategorią korzyści i interesu.

Kształtowanie przyszłej zakonnicy było zadaniem szczególnie odpowiedzialnym. Mistrzynie nowicjatu miały do dyspozycji instrukcje, jak należy postępować z kandydatkami do zakonu. W artykule zanalizowano kobiece XVII-wieczne teksty, podejmujące kwestię kształcenia nowicjuszek wstępujących do zakonu karmelitanek bosych. Powstały one w trudnych dla karmelitanek czasach walki o kształt wspólnoty po śmierci Teresy z Ávili w 1582 r. Dwie przywołane tu autorki, Maria od św. Józefa i Anna od św. Bartłomieja, znalazły się w centrum konfliktu, opartym na antagonizmie my (mniszki) i oni (spowiednicy i prowincjałowie). Obie, świadome siły narzędzi retorycznych, stawiały się w sytuacji walczących o kształt spuścizny po Matce Założycielce rycerek.

Odgłos to dźwiękowa oznaka zjawisk somatycznych. Może być on rozumiany jako ekwiwalent określonego nurtu zachowań lub praktyk społecznych. Zazwyczaj stanowi marginalne tło potocznej audiosfery. Jednak odgłosy, dźwięki powstające niejako „przy okazji”, mogą mieć potencjał retoryczny. W artykule tym autor rozważa zagadnienie, w jaki sposób odgłos staje się figurą retoryczną. Przyjmując perspektywę literaturoznawczą, artykuł przenosi narzędzia retoryczne do refleksji nad dźwiękiem uobecnionym w tekście za pomocą zapisu lub ikonografii. W tekście zostały omówione przykłady wykorzystania odgłosów w charakterze ornamentu, toposu, tropu, polipatii jako chwytów narracyjnych czy gestów semiotycznych. Wprowadzenie do badań nad retoryką perspektywy dźwiękowej, w tym audioantropologii, pozwala wyznaczyć nowy interdyscyplinarny obszar badań nad figurami retorycznymi.

Celem artykułu jest analiza milczenia w interakcjach językowych w sferze publicznej. Zastosowana metodologia, łącząca podejście interakcjonistyczne z eksternalistyczną interpretacją teorii aktów mowy, pozwoliła wykazać, że nawet jeśli w danym segmencie wypowiedzi nothing is said, to z perspektywy post-austinowskiej teorii interakcji zyskuje on status aktu mownego ze względu na normatywne skutki illokucyjne wywoływane per conventionem w ramach społecznie akceptowanych procedur retorycznych. W takim ujęciu, jak pokazują analizowane przykłady milczenia w interakcjach językowych, podstawą interpretacji milczenia są jego skutki illokucyjne, a nie np. intencja mówcy czy inne czynniki, które mogą warunkować tę interpretację.

The article addresses the issue of the so-called ‘commonplaces’ of two cultures in relation to comparative genology and generative anthropology. It focuses on three themes particularly important to both civilisations: the birth motif and genre of birthday songs, the ritual and tri-unity of dance, sound, and word, and the approach to battle and death. By comparing the genres and cultural phenomena of the Greeks and Romans with those of the Toltecs and Aztecs, the analysis reveals similarities between the ancient literatures of Mediterranean Europe and Mesoamerican tribes. Research that uses the apparatus of generative anthropology and draws from the interdependence of rhetoric and culture offers new conclusions.

The aim of this article is to present an original didactic concept that integrates the classical ideal of vir bonus dicendi peritus with the theory of rhetorical ethos and contemporary positive psychology, represented by the VIA character strengths model. The point of departure is the assumption that the speaker’s ethos – as a rhetorical category – has deep roots in the tradition of virtue ethics, developed from Aristotle through Quintilian to contemporary philosophers such as MacIntyre, Nussbaum, and Hursthouse. The article demonstrates that contemporary psychological tools, such as the VIA test, can serve as practical instruments for cultivating ethos in rhetorical education. The proposed didactic project, implemented within the framework of practical rhetoric classes, is based on an individual analysis of students’ character strengths and their mapping onto various rhetorical genres. The article seeks to build a bridge between rhetorical theory and the ethical and psychological formation of the speaker.

The article considers the subject of art/science intersections by presenting the affinities between the mathematician Benoit Mandelbrot and the visual artist Tadeusz Mysłowski. In the Introduction, their encounter is contextualized in an overview of earlier approaches to the study of such intersections, especially the changes in rhetorical theory and practice which led to the so-called rhetorical turn in the last decades of the 20th century. In Part 2, the evolution of visual rhetoric and the rhetoric of mathematics as autonomous subject areas within the broader field of rhetoric is discussed as constituting crucial parallel developments that now provide scholars with adequate tools to analyze and describe instances of rhetoricization of scientific and artistic communication. In Part 3, the example of the Mandelbrot/Mysłowski conjunction is scrutinized to bring out the rhetorical ramifications of their respective geometries – of fractals in the case of the mathematician and of elemental geometric-organic forms in the case of the artist.

W tym interdyscyplinarnym artykule autorka podejmuje zagadnienie stresu mówców spowodowanego wystąpieniem publicznym, proponuje spojrzenie na prozdrowotną wartość kształcenia retorycznego w świetle teorii salutogenezy Aarona Antonovsky’ego oraz doradza stosowanie modelu salutogenetycznego w metodyce pracy nauczyciela retoryki. Autorka twierdzi, że odpowiednio zaprojektowane kształcenie oratorskie wpływa na rozwój silnego poczucia koherencji u osób uczących się sztuki wymowy. Trzy składniki tego konstruktu, czyli poczucie zrozumiałości, poczucie zaradności i poczucie sensowności, działając razem, pomagają człowiekowi zachować zdrowie w konfrontacji ze stresorami – i wszystkie mogą być rozwijane poprzez naukę retoryki. W oparciu o koncepcję Antonovsky’ego zostały tutaj sformułowane trzy cele psychologiczne w dydaktyce retoryki – świadome dążenie do nich adeptów/adeptek tej sztuki powinno zwiększać ich zasoby odpornościowe.

Translation is a form of “working through”, in which translators negotiate cultural memory rather than merely transferring words. Like Sámi duodji, they act as “weavers of words,” intertwining linguistic, historical, and emotional threads to preserve and transform the source text. Through this embodied engagement translation appears as a tactile, ethical, and interpretive act. The German translation of Elin Anna Labba’s novel Far inte till havet (2024) by Hanna Granz, titled Das Echo der Sommer (2025), exemplifies how linguistic choices and form mediate the transmission of Sámi cultural memory across languages.

The attacks of September 11 stand among the most rhetorically charged events that have shaped the collective imagination and political discourse of the twenty-first century. The global aftermath redefined national security, identity, and, crucially, the rhetorical function of borders. In the post-9/11 landscape, borders became discursive constructs, rhetorically framed to delineate justice from injustice, inclusion from exclusion, and served as rhetorical tools of exclusion and control rather than protection and unity. These shifting borders targeted marginalised communities, particularly migrants from third-world countries and those of Muslim descent deemed as a threat. Guantánamo Bay came to embody this ambiguous rhetoric of confinement, where language and law were manipulated to evade accountability. This study analyses how the film Rabiye Kurnaz vs. George W. Bush (2022) displays the formation and enforcement of physical and ideological boundaries. Through the lens of American exceptionalism as a rhetorical strategy, the film exposes how national security discourse redefines borders to justify exclusionary practices and extraordinary legal measures. Drawing on Giorgio Agamben’s theoretical framework of the ‘state of exception,’ the study examines how sovereign powers suspend legal norms while strengthening systemic control. Crucially, the analysis investigates how the film enacts rhetorics of resistance through its portrayal of the agency of migrants such as Rabiye Kurnaz, and the demand for visibility, dignity, and voice. By focusing on the rhetorical dimensions of national security, legality, and citizenship, this article contributes to an understanding of how borders are lines on a map but powerful rhetorical devices that shape lived realities.

This article explores how Peter Santenello’s Border Series, viewed more than ninety million times on YouTube, depicts U.S. migration in the early 2020s. After years abroad as a travel vlogger, Santenello returned to the United States determined to show the country from the ground up, arguing that mainstream outlets overlook crucial realities. His Border Series is part of this turn. Through close readings of selected episodes, the paper identifies three recurring rhetorical patterns in his coverage of migration to the U.S. First, Santenello’s hand-held camera gains entry to police trucks, farm fields, hotels, and desert contacts to the mainstream representations which are considered to be politically biased. Second, each video functions as a “third space” where roles remain fluid: migrants appear as commodities or humanitarian cases, sheriffs shift from protectors to reluctant aid workers, and viewers assign these labels through real-time debate. Third, Santenello’s civic-traveler style combines storytelling with witnessing; by rejecting the journalist label yet featuring multiple viewpoints, he widens the circle of voices that narrate the border and resists classical media framing. Taken together, these patterns show that digital, personality-driven reporting is remapping migration discourse, turning contested ground into a shared arena for seeing and arguing.

In the article, I discuss how cultural memory related to the Polish People's Republic period can be used to negotiate meanings within family groups. Using the example of the Soldiers’ Song Festival in Kołobrzeg, I examine rhetorical strategies of oblivion regarding this media event. The material for analysis was interviews done by students collecting family memories concerning the festival. The sphere of oblivion has a dual character: individual oblivion (older generations) and generational-social oblivion of the young.

The article analyzes the rhetorical strategy of the public health campaign “Stop udarom” (Stop Strokes), treating it as an example of health communication within the framework of Rhetoric of Health and Medicine (RHM). The aim of the study is to examine how the campaign employs classical persuasive appeals - ethos, logos, and pathos - to guide the audience through three stages of communication: conveying knowledge, eliciting emotion, and motivating action. The analysis shows how various modes of expression, formats, and linguistic devices serve persuasive functions. The study contributes to the growing body of research on the rhetoric of health discourse and may serve as a reference point for the design of future preventive campaigns.

Celem artykułu jest omówienie podejść badawczych związanych z analizą ramowania (framing), ze szczególnym uwzględnieniem retorycznego spojrzenia na ramowanie. Punktem wyjścia rozważań jest zakorzenienie framingu w naukach humanistycznych i społecznych. Ten podział rzutuje na różnorodność metod i procedur badawczych, a także na potencjalny przedmiot badań – od przekazów werbalnych po multimodalne, jak na przykład wizualizacje danych. W artykule wskazuje się na główne różnice oraz przywołuje przykłady badań w różnych nurtach, by zaproponować możliwą ścieżkę badawczą w nurcie krytyki retorycznej.

This paper analyzes interviews with residents of the Spanish enclave of Melilla in the North of Africa to examine common assumptions about the border in their speech. Following Wendy Brown (2010), its main aim is to challenge the assumption that the border fence is a symbol of state sovereignty. To do so, it draws on Balibar’s (2002) tripartite conceptualization of the border: overdetermination, polysemy, and heterogeneity. The conclusion reached is that la valla (the fence) in Melilla, rather than reflecting state power, security, or sovereignty, actually signals the decline of sovereignty and the state’s inability to address the complexities of the globalized world. The border not only fails to protect but also causes isolation, economic and social suffocation, and disrupts everyday ties with those on the other side. This conclusion is supported by a review of the evolution of Melilla’s fence, the rhetoric of protection used by the nation-state, and an analysis of the metaphors and analogies employed by the interviewees. The paradox of a border that does not protect is reflected in memories of a time when crossing was less restricted. These stories question the supposed threat from the other side and the claimed safety of this one. Finally, the idea that Melilla’s future lies in a stronger relationship with Spain and Europe is rejected for the vicious cycle it produces.

Artykuł podejmuje analizę retoryki granic w wybranych filmach niemieckiego reżysera i fotografa Wima Wendersa (ur. 1945), jednej z czołowych postaci „Nowego Kina Niemieckiego”. W centrum uwagi znajduje się sposób, w jaki granice – zarówno przestrzenne, kulturowe, jak i symboliczne – są konstruowane, przedstawiane i kwestionowane w jego filmach rozgrywających się w amerykańskiej scenerii, takich jak Alicja w miastach (1974), Amerykański przyjaciel (1977) czy Paryż, Teksas (1984). Analiza koncentruje się na retorycznych środkach obrazowania granic jako metafor separacji i liminalności: między rzeczywistością a fikcją, centrum a peryferiami, swojskością a obcością. Przyjmując perspektywę retoryki wizualnej i kulturowej, autorka stawia pytania o to, w jaki sposób Wenders formułuje krytykę mitu Ameryki oraz jak jego filmy negocjują znaczenia przynależności, migracji i inności. Ameryka, ukazana z zewnętrznej perspektywy reżysera i jego bohaterów, staje się przestrzenią retorycznego napięcia – jednocześnie obietnicą i pustką. Celem artykułu jest ukazanie, jak Wenders poprzez formę filmową i wizualne tropy angażuje się w debatę o przekraczaniu granic tożsamości, geografii i kultury.

Trump’s presidential announcement speeches and presidential nomination acceptance addresses were analyzed through the lens of a functional approach to political campaign discourse. In order to present themselves more favorably than their opponents, candidates typically engage in one of three rhetorical strategies: acclaiming, by emphasizing their own strengths; attacking, by diminishing their rivals' appeal; or defending, by responding to criticisms. This analysis focuses specifically on instances of acclaims and attacks in which themes related to immigration and immigrants are foregrounded. The findings indicate a discernible upward trend in the frequency of attacks directed at immigrants and foreign “Others”. A recurring metaphor in Trump’s rhetoric on immigrants is that of THE COUNTRY/NATION IS A HOUSE. Once established, this metaphor is employed with rhetorical precision, enabling the strategic manipulation of political discourse. Trump’s rhetoric thus contributes to a politics of fear and entrenches the binary opposition between “Us” and “Them.”

The article presents the results of a multimodal analysis of the covers of British, German, and Polish opinion weeklies, aiming to identify language-image configurations that we term verbal-visual collocations. In our view, verbal-visual collocations give rise to so-called visiotypes, which we define as ubiquitous, one-sided, highly simplifying, standardised visual routines for perceiving reality. These are processed automatically and reflexively, often without the support of verbal cues. They significantly influence and shape the awareness of specific discourse communities. As media-staged, connotation-rich, and highly symbolic images present in the public sphere, visiotypes reflect universal patterns of thought, similar to stereotypes, and are increasingly employed on magazine covers. Since visiotypes represent specific condensed and established combinations of image and text, we utilize a modified version of the model by Stöckl (2011, 2016) and Stöckl and Pflaeging (2022) for their multimodal analysis. Keeping pace with current times, we focus on key figures in international politics: Donald Trump and Vladimir Putin. The analysis addresses questions such as which stereotypical representations and images of these politicians are (re)produced or evoked on the verbal and visual levels and what relationships between verbal and visual codes (possibly metaphorically reinforced) are employed to present the editorial stance on the cover and/or shape and reflect readers’ opinions. Furthermore, one of the goals of this analysis is to examine whether the category of verbal-visual collocation appears adequate and scientifically justified.

This article analyzes President Biden’s 2024 executive order banning asylum for undocumented immigrants, along with other similar examples of U.S. Democratic Party rhetoric, as emblematic of a latent fascist stance within the ostensibly liberal Democratic Party. Employing Alberto Toscano’s conception of late fascism, I contend that the border rhetoric of U.S. Democrats has long evinced a fascist discourse that uses the supposed threat of the immigrant body to retrench the conditions of capitalism. As I argue, this political disposition, rather than representing an overt challenge to Donald Trump and the increasingly xenophobic GOP (U.S. Republicans), has brought the parties into alignment and helped inaugurate a new era of ascendant nativism and racist violence.

Leadership rhetoric during crises is essential for fostering public compliance and trust. This study employs a rhetorical criticism approach to investigate the communication strategies of national leaders during the initial stage of the COVID-19 pandemic in the United States, the United Kingdom, and New Zealand (Donald Trump, Boris Johnson, and Jacinda Ardern), utilizing the Charismatic, Ideological, and Pragmatic (CIP) leadership framework. Through a detailed analysis of speeches, it uncovers how each leader addresses the unique challenges posed by the pandemic, indicating that a mixed approach, exemplified by Ardern, is efficient in navigating complex crises, highlighting the significance of adaptable and context-sensitive communication strategies. This study contributes to the field of rhetorical criticism by offering insights into the effectiveness of diverse appeals during global challenges, underscoring the importance of flexibility. The analysis provides valuable perspectives for policymakers, communicators, and scholars.

The article analyzes Margo Tamez’s artistic, scholarly, and activist work as a decolonial practice of truthing that aims at dismantling contemporary discourses of nation- and border-building as part of rhetorical imperialism that legitimizes the colonially-rooted ongoing oppression of Indigenous peoples in the name of the safety and sovereignty of a settler colonial nation-state. I argue that Tamez’s work, be it in the form of the written text, the spoken word, or performance, should be seen as a site of rhetorical power aimed at identifying and confronting the forces that have framed the Lipan Apache people as walled-in and thus non-existent in the state-engineered discourses of border and nation security.

Tematem tego artykułu jest retoryka komunikacji medialnej stosowanej przez Siły Obronne Izraela (IDF), a materiał badawczy stanowią posty publikowane na oficjalnym profilu IDF na Facebooku. Analizowane posty obejmują okres od 7 października 2023 roku do 5 stycznia 2025 roku. Retoryczna analiza hasbary (propagandy IDF) opiera się na semiologii Rolanda Barthesa i teorii dyskursu Michela Foucaulta, a także na tradycji retoryki krytycznej w badaniach retorycznych. Te perspektywy metodologiczne skutecznie uchwytują procesy, poprzez które reprezentacja rzeczywistości zostaje zmistyfikowana. W ujęciu Barthesa zjawisko to można rozumieć jako mit. Z perspektywy retoryki krytycznej artykuł analizuje nie tylko oficjalne narracje, ale także to, co zostało celowo pominięte. Bada on środki retoryczne konstruujące mit IDF jako moralnej organizacji, w tym perswazję poprzez etos, charakter i eufemizmy. Równie istotnym elementem procesu mitologizacji i mistyfikacji IDF jest wykluczenie treści podważających moralne cnoty armii. W związku z tym analiza mitu IDF uwzględnia zarówno retorykę oficjalnych reprezentacji, jak i retorykę potoczną, ponieważ dyskurs czerpie znaczenie ze strategii włączania i wykluczania. Takie rozumienie krytycznej retoryki wpisuje się w twierdzenie Kennetha Burke’a, że analiza retoryczna powinna być zawsze gotowa do demaskowania mistyfikacji.

This article reports on an analysis of salient argumentative schemes, rhetorical devices and linguistic choices that are characteristic of, but also problematic for, the public deliberation in Poland on the acceptable degrees and forms of assistance provided to Ukraine and Ukrainians. By identifying the historical origins of anti-Ukrainian sentiment and the current media stereotypes used as premises in deliberation on the Ukraine war, the study traces how arguments are enhanced, sometimes through topoi and fallacies, by communicators that are against supporting Ukraine. The study draws on a multimodal dataset of textual and audio-video materials from 2022-2024. The larger aim is to enhance critical rhetorical literacy through an overview of the rhetorical strategies that render even unsound arguments acceptable and appealing.

Silna polaryzacja społeczna wykorzystywana jest przez polityków podczas kampanii wyborczych, co jednocześnie wzmacnia ten proces. Celem pracy jest pokazanie, że aktywnym uczestnikiem tych działań są także media informacyjne, które bazując na zasadzie rzetelności dziennikarskiej, powinny przekazywać aktualną, wierną faktom, szczegółową i jednoznaczną informację. Obserwując przekazy, widać jednak wyraźnie, że dziennikarstwo faktu bywa zastępowane dziennikarstwem narracji, w którym wymienione powyżej cechy zastępowane są analizą interpretacyjną, a przez to opinią dziennikarza wyrażającego stanowisko nadawcy. Przeprowadzona analiza medioznawcza wskazująca, jak wybrane telewizyjne serwisy informacyjne prezentują liderów dwóch największych partii politycznych Prawa i Sprawiedliwości oraz Platformy Obywatelskiej pokazała, jak media podczas kampanii wyborczej stają się narzędziem politycznym. Analizie zawartości mediów zostały poddane dwa serwisy informacyjne – Wiadomości emitowane przez publicznego nadawcę Telewizję Polską oraz Fakty z komercyjnej stacji TVN. Czas analizy objął trzynaście dni – od 1 października 2023 roku, czyli od dnia, w którym odbył się Marsz Miliona Serc, do ostatniego dnia kampanii wyborczej – 13 października. Artykuł potwierdził, że przekazy informacyjne mocno wspierały narracje zaplanowane i promowane przez partie polityczne.

The aim of this paper is to analyze the anti-Ukrainian rhetoric concerning migrants in Polish social media based on the category of topos, as in Discourse-Historical Approach, in order to evaluate the threats and dangers generated rhetorically. The research material comprises a corpus of far-right anti-Ukrainian comments and posts collected from Facebook and Instagram profiles. Based on quantitative insights into the corpus, the paper conducts a qualitative study to classify the topoi and highlight specific rhetorical strategies employed by the far-right toward Ukrainian migrants. The analysis shows the patterns which the users of extreme discourses employ to verbalize and rationalize their disdain for the migrants. These present the Ukrainian migrants as a threat to Polish independence and social order, argue that the support they receive is undeserved, and present ruling politicians as inept and ignorant of the needs of Poles.

W artykule analizuje się trzy audycje radiowe poświęcone różnym konfliktom zbrojnym z odmiennych przedziałów czasowych, wykorzystując koncepcje gęstej i rzadkiej reprezentacji w kontekście retoryki dźwiękowej. Przedmiotem badania jest sposób dźwiękowego opowiadania o wojnie, w tym dźwiękowe środki wyrazu. Analiza ujawnia wspólne cechy audycji: powtórzenia, kakofonię i operowanie niskimi częstotliwościami, które wzmacniają przekaz emocjonalny i materialny audycji, kształtując ich estetykę i semantykę. Ponadto artykuł uwzględnia zróżnicowanie czasowe analizowanych audycji oraz ich wpływ na zastosowane środki retoryczne.

While disinformation is often equated with fabricated content, its impact extends beyond falsified information to the way narratives are linguistically constructed. This article explores the role of argumentative structures in disinformation strategies, focusing on how linguistic devices shape the reader’s interpretation of events. By analyzing argumentative operators and connectives in articles published on the Spanish-language pro-Kremlin news portal Sputnik Mundo, the study demonstrates that manipulation is not only a matter of content but also of discourse structure. The research is based on Anscombre and Ducrot’s theory of argumentation within language (1994) and framed within an interdisciplinary perspective, combining linguistic analysis with insights from disinformation studies and military theory, particularly the notion of disinformation as a weapon in hybrid conflict. Through an examination of selected articles covering NATO’s Steadfast Defender exercises in Europe, the study reveals how argumentative mechanisms are used to challenge official Western narratives, delegitimize NATO’s actions, and promote a Kremlin-aligned interpretation of geopolitical events.